Apakah Kaedah Perbelanjaan?
Kaedah perbelanjaan adalah satu sistem untuk mengira Keluaran Dalam Negara Kasar (KDNK) yang menggabungkan penggunaan, pelaburan, perbelanjaan kerajaan, dan eksport bersih. Ini adalah cara yang paling biasa untuk menganggarkan KDNK. Ia mengatakan segala-galanya bahawa sektor swasta, termasuk pengguna dan firma swasta, dan perbelanjaan kerajaan dalam sempadan negara tertentu, mesti menambah nilai keseluruhan semua barang dan perkhidmatan siap yang dihasilkan dalam tempoh tertentu. Kaedah ini menghasilkan KDNK nominal, yang mesti dilaraskan untuk inflasi untuk menghasilkan KDNK sebenar.
Kaedah perbelanjaan mungkin berbeza dengan pendekatan pendapatan untuk KDNK yang dikira.
Takeaways Utama
- Kaedah perbelanjaan adalah cara yang paling biasa untuk mengira KDNK negara. Kaedah ini menambahkan perbelanjaan pengguna, pelaburan, perbelanjaan kerajaan, dan eksport bersih. Permintaan agregat adalah bersamaan dengan persamaan perbelanjaan untuk KDNK dalam jangka panjang. Kaedah alternatif untuk mengira KDNK ialah pendekatan pendapatan.
Bagaimana Kaedah Perbelanjaan berfungsi
Perbelanjaan adalah rujukan perbelanjaan. Dalam ekonomi, istilah lain untuk perbelanjaan pengguna adalah permintaan. Jumlah perbelanjaan, atau permintaan, dalam ekonomi dikenali sebagai permintaan agregat. Itulah sebabnya formula KDNK sebenarnya sama dengan formula untuk mengira permintaan agregat. Oleh sebab itu, permintaan dan perbelanjaan agregat KDNK mesti jatuh atau meningkat seiring.
Walau bagaimanapun, persamaan ini tidak secara teknis sentiasa wujud di dunia nyata-terutamanya apabila melihat KDNK dalam jangka panjang. Permintaan agregat jangka pendek hanya mengukur jumlah output untuk satu paras harga nominal, atau purata harga semasa merentasi keseluruhan spektrum barangan dan perkhidmatan yang dihasilkan dalam ekonomi. Permintaan agregat hanya sama dengan KDNK dalam jangka panjang selepas menyesuaikan untuk tahap harga.
Kaedah perbelanjaan adalah pendekatan yang paling banyak digunakan untuk menganggar KDNK, yang merupakan ukuran output ekonomi yang dihasilkan di dalam sempadan negara tanpa mengira siapa yang mempunyai cara untuk pengeluaran. KDNK di bawah kaedah ini dikira dengan merumuskan semua perbelanjaan yang dibuat pada barang dan perkhidmatan akhir. Terdapat empat perbelanjaan agregat utama untuk mengira KDNK: penggunaan oleh isi rumah, pelaburan oleh perniagaan, perbelanjaan kerajaan terhadap barangan dan perkhidmatan, dan eksport bersih, yang sama dengan eksport minus import barangan dan perkhidmatan.
GDP Formula untuk Perbelanjaan adalah:
Ku GDP = C + I + G + (X-M) di mana: C = Perbelanjaan pengguna ke atas barang dan perkhidmatanI = Belanja pelabur atas barang modal perniagaanG = Perbelanjaan kerajaan atas barang dan perkhidmatan awamX = eksportM =
Komponen Utama Kaedah Perbelanjaan
Di Amerika Syarikat, komponen paling dominan dalam pengiraan KDNK di bawah kaedah perbelanjaan ialah perbelanjaan pengguna, yang menyumbang sebahagian besar KDNK AS. Penggunaan biasanya dibahagikan kepada pembelian barangan tahan lama (seperti kereta dan komputer), barangan tidak dapat dikawal (seperti pakaian dan makanan), dan perkhidmatan.
Komponen kedua ialah perbelanjaan kerajaan, yang mewakili perbelanjaan oleh pihak berkuasa negeri, pihak berkuasa tempatan dan persekutuan mengenai barang dan perkhidmatan pertahanan dan tidak dapat dipertahankan, seperti persenjataan, penjagaan kesihatan dan pendidikan.
Pelaburan perniagaan adalah salah satu komponen yang paling tidak menentu yang masuk ke dalam mengira KDNK. Ia termasuk perbelanjaan modal oleh firma-firma ke atas aset dengan jangka hayat lebih daripada satu tahun, seperti harta tanah, peralatan, kemudahan pengeluaran dan tumbuhan.
Komponen terakhir yang termasuk dalam pendekatan perbelanjaan adalah eksport bersih, yang mewakili kesan perdagangan barangan dan perkhidmatan asing ke atas ekonomi.
Kaedah Perbelanjaan vs. Kaedah Pendapatan
Pendekatan pendapatan untuk mengukur keluaran dalam negara kasar adalah berdasarkan realiti perakaunan bahawa semua perbelanjaan dalam ekonomi sepatutnya sama dengan jumlah pendapatan yang dihasilkan oleh pengeluaran semua barangan dan perkhidmatan ekonomi. Ia juga menganggap bahawa terdapat empat faktor utama dalam pengeluaran dalam ekonomi dan bahawa semua hasil mesti pergi ke salah satu daripada empat sumber ini. Oleh itu, dengan menambah semua sumber pendapatan bersama, satu anggaran cepat boleh dibuat daripada jumlah nilai produktif aktiviti ekonomi sepanjang tempoh. Pelarasan mesti dibuat untuk cukai, susut nilai, dan pembayaran faktor asing.
Perbezaan utama antara setiap pendekatan adalah titik permulaannya. Pendekatan perbelanjaan bermula dengan wang yang dibelanjakan untuk barangan dan perkhidmatan. Sebaliknya, pendekatan pendapatan bermula dengan pendapatan yang diperoleh (gaji, sewa, faedah, keuntungan) daripada pengeluaran barangan dan perkhidmatan.
Batasan Pengukuran KDNK
KDNK, yang boleh dikira menggunakan pelbagai kaedah, termasuk pendekatan perbelanjaan, sepatutnya mengukur tahap kesihatan dan kesihatan ekonomi negara. Pengkritik, seperti ahli ekonomi Pemenang Hadiah Nobel Joseph Stiglitz, berhati-hati bahawa KDNK tidak boleh dianggap sebagai penunjuk yang menyeluruh bagi kesejahteraan masyarakat, kerana ia mengabaikan faktor-faktor penting yang membuat orang bahagia.
Sebagai contoh, sementara KDNK termasuk perbelanjaan kewangan oleh sektor swasta dan kerajaan, ia tidak menganggap keseimbangan kerja-hidup atau kualiti hubungan interpersonal di negara tertentu.
