Sebuah syarikat memerlukan modal kewangan untuk menjalankan perniagaannya. Bagi kebanyakan syarikat, modal kewangan dibangkitkan dengan mengeluarkan sekuriti hutang dan dengan menjual saham biasa. Jumlah hutang dan ekuiti yang membentuk struktur modal syarikat mempunyai banyak risiko dan implikasi pulangan. Oleh itu, pengurusan korporat mesti menggunakan proses yang teliti dan berhemat untuk mewujudkan struktur modal target syarikat. Struktur modal adalah bagaimana firma membiayai operasi dan pertumbuhannya dengan menggunakan sumber dana yang berlainan.
Penggunaan Empirikal Leverage Kewangan
Leverage kewangan adalah sejauh mana sekuriti pendapatan tetap dan saham pilihan digunakan dalam struktur modal syarikat. Leverage kewangan mempunyai nilai disebabkan oleh perisai cukai faedah yang diberikan oleh undang-undang cukai pendapatan korporat AS. Penggunaan leverage kewangan juga mempunyai nilai apabila aset yang dibeli dengan modal hutang memperoleh lebih daripada kos hutang yang digunakan untuk membiayai mereka. Di bawah kedua-dua keadaan ini, penggunaan leverage kewangan meningkatkan keuntungan syarikat. Dengan itu, jika syarikat tidak mempunyai pendapatan yang mencukupi untuk melindungi, atau jika keuntungan operasinya berada di bawah nilai kritikal, leverage kewangan akan mengurangkan nilai ekuiti dan dengan itu mengurangkan nilai syarikat.
Memandangkan kepentingan struktur modal syarikat, langkah pertama dalam proses membuat keputusan modal adalah untuk pengurusan sebuah syarikat untuk memutuskan berapa banyak modal luar yang diperlukan untuk meningkatkan perniagaannya. Apabila jumlah ini ditentukan, pihak pengurusan perlu mengkaji pasaran kewangan untuk menentukan syarat-syarat di mana syarikat boleh meningkatkan modal. Langkah ini amat penting untuk proses ini kerana persekitaran pasaran boleh mengurangkan kemampuan syarikat untuk menerbitkan sekuriti hutang atau stok biasa pada tahap atau kos yang menarik. Dengan itu, apabila soalan-soalan ini telah dijawab, pengurusan sebuah syarikat boleh merangka dasar struktur modal yang sesuai dan membina sebuah pakej instrumen kewangan yang perlu dijual kepada pelabur. Dengan mengikuti proses sistematik ini, keputusan pembiayaan pengurusan perlu dilaksanakan mengikut rancangan strategik jangka panjangnya, dan bagaimana ia ingin mengembangkan syarikat dari masa ke masa.
Penggunaan leverage kewangan sangat berbeza oleh industri dan oleh sektor perniagaan. Terdapat banyak sektor industri di mana syarikat beroperasi dengan tahap leverage kewangan yang tinggi. Kedai runcit, syarikat penerbangan, kedai runcit, syarikat utiliti, dan institusi perbankan adalah contoh klasik. Malangnya, penggunaan berlebihan leverage kewangan oleh banyak syarikat dalam sektor ini telah memainkan peranan penting dalam memaksa mereka banyak untuk memfailkan untuk kebankrapan Bab 11. Contohnya termasuk RH Macy (1992), Trans World Airlines (2001), Great Atlantic & Pacific Tea Co. (A & P) (2010), dan Midwest Generation (2012). Selain itu, penggunaan leverage kewangan yang berlebihan adalah punca utama yang membawa kepada krisis kewangan AS antara tahun 2007 dan 2009. Kematian Lehman Brothers (2008) dan sejumlah institusi kewangan yang sangat levered adalah contoh utama akibat negatif yang dikaitkan dengan menggunakan struktur modal yang sangat tinggi.
Leverage Kewangan Dalam Struktur Modal Korporat
Tinjauan Teorem Modigliani dan Miller mengenai Struktur Modal Korporat
Kajian struktur modal optimum syarikat bermula pada tahun 1958 apabila Franco Modigliani dan Merton Miller menerbitkan karya Nobel yang memenangi Hadiah "Modal Modal, Kewangan Perbadanan, dan Teori Pelaburan." Sebagai premis penting dalam kerja mereka, Modigliani dan Miller menggambarkan bahawa di bawah keadaan di mana cukai pendapatan korporat dan kos kecemasan tidak hadir dalam persekitaran perniagaan, penggunaan leverage kewangan tidak menjejaskan nilai syarikat. Pandangan ini, yang dikenali sebagai teorem Proposisi Irrelevance, merupakan salah satu bahagian penting teori akademik yang pernah diterbitkan.
Malangnya, teorem Irrelevance, seperti kebanyakan karya yang memenangi Hadiah Nobel dalam bidang ekonomi, memerlukan beberapa anggapan yang tidak praktikal yang perlu diterima untuk menerapkan teori dalam persekitaran dunia nyata. Sebagai pengiktirafan terhadap masalah ini, Modigliani dan Miller memperluaskan teorem Cadangan Taubat mereka untuk memasukkan kesan cukai pendapatan korporat, dan potensi potensi kos kecemasan, untuk tujuan menentukan struktur modal yang optimum untuk sebuah syarikat. Kerja-kerja yang disemak semula mereka, secara umum dikenali sebagai Teori Perdagangan dari struktur modal, membuat kes yang struktur modal syarikat yang optimum harus menjadi keseimbangan yang berhemat antara manfaat cukai yang berkaitan dengan penggunaan modal hutang, dan kos yang berkaitan dengan potensi kebangkrutan untuk syarikat. Hari ini, premis Teori Perdagangan adalah asas yang harus digunakan oleh pengurusan korporat untuk menentukan struktur modal yang optimum untuk sebuah syarikat.
Kesan Leverage Kewangan terhadap Kinerja
Mungkin cara terbaik untuk menggambarkan kesan positif leverage kewangan terhadap prestasi kewangan syarikat adalah dengan memberikan contoh mudah. Pulangan atas Ekuiti (ROE) adalah asas yang popular digunakan untuk mengukur keuntungan perniagaan kerana ia membandingkan keuntungan yang dihasilkan syarikat dalam tahun fiskal dengan pemegang saham wang telah melabur. Lagipun, matlamat setiap perniagaan adalah untuk memaksimumkan kekayaan pemegang saham, dan ROE adalah metrik pulangan ke atas pelaburan pemegang saham.
Dalam jadual di bawah, penyata pendapatan bagi Syarikat ABC telah dijana dengan mengambil kira struktur modal yang terdiri daripada 100 peratus modal ekuiti. Modal yang dibangkitkan adalah $ 50 juta. Oleh kerana hanya ekuiti dikeluarkan untuk menaikkan jumlah ini, jumlah nilai ekuiti juga $ 50 juta. Di bawah struktur jenis ini, ROE syarikat dijangka menurun antara 15.6 dan 23.4 peratus, bergantung kepada tahap pendapatan pra-cukai syarikat.
Sebagai perbandingan, apabila struktur modal Syarikat ABC direkayasa semula untuk terdiri daripada 50 peratus modal hutang dan 50 peratus modal ekuiti, ROE syarikat meningkat secara mendadak kepada julat yang berkurang antara 27.3 dan 42.9 peratus.
Seperti yang anda dapat lihat dari jadual di bawah ini, leverage kewangan boleh digunakan untuk menjadikan prestasi syarikat kelihatan lebih dramatik daripada apa yang dapat dicapai dengan semata-mata bergantung pada penggunaan pembiayaan modal ekuiti.
Oleh kerana pengurusan kebanyakan syarikat sangat bergantung kepada ROE untuk mengukur prestasi, adalah penting untuk memahami komponen ROE untuk lebih memahami apa metrik yang disampaikan.
Metodologi yang popular untuk mengira ROE adalah penggunaan Model DuPont. Dalam bentuk yang paling sederhana, Model DuPont mewujudkan hubungan kuantitatif antara pendapatan bersih dan ekuiti, di mana rentang yang lebih tinggi mencerminkan prestasi yang lebih kukuh. Walau bagaimanapun, Model DuPont juga berkembang berdasarkan pengiraan ROE umum untuk merangkumi tiga bahagiannya. Bahagian ini termasuk margin keuntungan syarikat, perolehan aset, dan pengganda ekuiti. Oleh itu, ini memperluaskan formula DuPont untuk ROE adalah seperti berikut:
Ku Pulangan atas ekuiti = Pendapatan EquityNet = Pendapatan SalesNet × AsetSales × EquityAssets
Berdasarkan persamaan ini, Model DuPont menggambarkan bahawa ROE syarikat hanya boleh diperbaiki dengan meningkatkan keuntungan syarikat, dengan meningkatkan kecekapan operasi atau dengan meningkatkan leverage kewangannya.
Pengukuran Risiko Leverage Kewangan
Pengurusan korporat cenderung untuk mengukur leverage kewangan dengan menggunakan nisbah kesolvenan jangka pendek. Seperti namanya, nisbah ini digunakan untuk mengukur keupayaan syarikat untuk memenuhi kewajipan jangka pendeknya. Dua nisbah kesahihan jangka pendek yang paling banyak digunakan ialah nisbah semasa dan nisbah ujian asid. Kedua-dua nisbah ini membandingkan aset semasa syarikat dengan liabiliti semasa. Walau bagaimanapun, sementara nisbah semasa menyediakan metrik risiko agregat, nisbah ujian asid memberikan penilaian yang lebih baik terhadap komposisi aset semasa syarikat bagi tujuan memenuhi kewajipan liabiliti semasa kerana ia tidak memasukkan inventori dari aset semasa.
Nisbah modal juga digunakan untuk mengukur leverage kewangan. Walaupun banyak nisbah permodalan digunakan dalam industri, dua metrik yang paling popular adalah nisbah jangka panjang hutang kepada permodalan dan nisbah keseluruhan hutang kepada permodalan. Penggunaan nisbah ini juga sangat penting untuk mengukur leverage kewangan. Bagaimanapun, ia mudah merosakkan nisbah ini jika pengurusan memajak aset syarikat tanpa mengambil kira nilai aset pada lembaran imbangan syarikat. Selain itu, dalam persekitaran pasaran di mana kadar pinjaman jangka pendek rendah, pihak pengurusan boleh memilih untuk menggunakan hutang jangka pendek untuk membiayai kedua-dua keperluan modal jangka pendek dan jangka panjangnya. Oleh itu, metrik permodalan jangka pendek juga perlu digunakan untuk menjalankan analisis risiko yang menyeluruh.
Nisbah liputan juga digunakan untuk mengukur leverage kewangan. Nisbah liputan faedah, yang juga dikenali sebagai nisbah masa-bunga yang diperolehi, mungkin merupakan metrik risiko yang paling terkenal. Nisbah liputan kepentingan sangat penting kerana ia menunjukkan keupayaan syarikat untuk mempunyai cukup pendapatan operasi sebelum cukai untuk menampung kos beban kewangannya. Nisbah dana-dari-operasi-kepada-jumlah hutang dan nisbah operasi-tunai-aliran-ke-jumlah hutang juga merupakan metrik risiko penting yang digunakan oleh pengurusan korporat.
Faktor-faktor yang Dipertimbangkan dalam Proses Pembentukan Keputusan Struktur Modal
Ramai faktor kuantitatif dan kualitatif perlu diambil kira apabila menubuhkan struktur modal syarikat. Pertama, dari sudut jualan, sebuah syarikat yang mempamerkan aktiviti jualan yang tinggi dan relatif stabil berada dalam kedudukan yang lebih baik untuk memanfaatkan leverage kewangan, berbanding dengan syarikat yang mempunyai jualan yang lebih rendah dan tidak menentu.
Kedua, dari segi risiko perniagaan, sebuah syarikat yang mempunyai leverage yang kurang beroperasi cenderung dapat mengambil lebih banyak leverage kewangan daripada sebuah syarikat dengan leverage operasi yang tinggi.
Ketiga, dari segi pertumbuhan, perusahaan yang semakin cepat berkembang kemungkinan akan lebih bergantung pada penggunaan leverage finansial karena jenis perusahaan ini cenderung memerlukan modal lebih tinggi daripada pelaku pertumbuhan lambat mereka.
Keempat, dari sudut pandang cukai, sebuah syarikat yang berada dalam kurungan cukai yang lebih tinggi cenderung menggunakan lebih banyak hutang untuk memanfaatkan manfaat perisai cukai bunga.
Kelima, syarikat yang kurang menguntungkan cenderung menggunakan lebih banyak leverage kewangan, kerana syarikat kurang menguntungkan biasanya tidak berada dalam posisi yang cukup untuk membiayai operasi perniagaannya dari dana yang dihasilkan secara dalaman.
Keputusan struktur modal juga boleh ditangani dengan melihat pelbagai faktor dalaman dan luaran. Pertama, dari sudut pengurusan, syarikat-syarikat yang dikendalikan oleh pemimpin agresif cenderung menggunakan lebih banyak leverage kewangan. Dalam hal ini, tujuan mereka untuk menggunakan leverage kewangan bukan sahaja untuk meningkatkan prestasi syarikat tetapi juga membantu memastikan kawalan mereka terhadap syarikat.
Kedua, ketika masa yang baik, modal dapat dibangkitkan dengan mengeluarkan saham atau obligasi. Walau bagaimanapun, apabila masa yang buruk, pembekal modal lazimnya lebih suka kedudukan yang terjamin, yang pada gilirannya memberi lebih penekanan kepada penggunaan modal hutang. Dengan ini, pengurusan cenderung untuk membentuk struktur modal syarikat dalam cara yang akan memberikan kelonggaran dalam meningkatkan modal masa depan dalam persekitaran pasaran yang sentiasa berubah.
Garisan bawah
Pada asasnya, pengurusan korporat memanfaatkan leverage kewangan terutamanya untuk meningkatkan pendapatan syarikat sesaham dan meningkatkan pulangan ke atas ekuiti. Bagaimanapun, dengan kelebihan ini datang variabiliti pendapatan meningkat dan potensi peningkatan kos kesulitan kewangan, mungkin kebankrapan. Dengan ini, pengurusan syarikat perlu mengambil kira risiko perniagaan syarikat, kedudukan cukai syarikat, fleksibiliti kewangan struktur modal syarikat, dan tahap agresif pengurusan syarikat apabila menentukan struktur modal yang optimum.
