Nisbah kesolvenan biasa yang digunakan oleh kedua pemiutang dan pelabur adalah nisbah bunga yang diperolehi. Sering disebut sebagai nisbah liputan faedah, nisbah faedah yang diperoleh kali menggambarkan keupayaan syarikat untuk menampung kepentingan hutang hutang, dinyatakan sebagai pendapatan sebelum faedah dan cukai dibahagikan dengan perbelanjaan faedah.
Nisbah ini dinyatakan sebagai angka yang bertentangan dengan peratusan, dan angka-angka yang diperlukan untuk mengira masa yang diperoleh faedah dijumpai dengan mudah pada penyata pendapatan syarikat. Sebagai contoh, nisbah 5 bermakna perniagaan mampu memenuhi jumlah bayaran faedah yang terhutang kepada hutang terkumpul, jangka panjang lima kali lebih tinggi, atau pendapatan perniagaan adalah lima kali lebih tinggi daripada perbelanjaan faedah yang terhutang untuk tahun ini.
Nisbah masa yang lebih tinggi faedah yang diperolehi adalah menguntungkan kerana ia bermaksud bahawa syarikat membentangkan kurang risiko kepada pelabur dan pemiutang dari segi kesolvenan. Dari perspektif pelabur atau pemiutang, organisasi yang mempunyai nisbah faedah yang lebih tinggi daripada 2.5 dianggap sebagai risiko yang boleh diterima. Syarikat yang mempunyai nisbah faedah yang kurang daripada 2.5 kali dianggap sebagai risiko yang lebih tinggi untuk muflis atau mungkir dan, oleh itu, tidak stabil secara kewangan.
Walaupun nisbah faedah yang lebih tinggi yang diperolehi lebih baik, ia tidak semestinya bermaksud bahawa syarikat sedang menguruskan pembayaran hutangnya atau leverage kewangan dengan cara yang paling berkesan. Sebaliknya, nisbah faedah yang diperoleh pada masa yang jauh di atas titik purata industri untuk penyelewengan pendapatan. Ini bermakna perniagaan tidak menggunakan lebihan pendapatan untuk pelaburan semula dalam syarikat melalui pengembangan atau projek baru, tetapi sebaliknya membayar hutang hutang terlalu cepat. Sebuah syarikat yang mempunyai nisbah faedah yang tinggi dapat dikalahkan dengan pelabur jangka panjang.
