Kelemahan menggunakan model diskaun dividen (DDM) termasuk kesukaran unjuran tepat, hakikat bahawa ia tidak faktor pembelian balik dan andaian asas pendapatan hanya dari dividen.
DDM memberi nilai kepada stok dengan dasarnya menggunakan analisa aliran tunai diskaun (DCF) jenis untuk menentukan nilai semasa dividen masa depan yang diunjurkan. Sekiranya nilai yang ditentukan adalah lebih tinggi daripada harga saham semasa saham, maka stok dianggap sebagai undervalued dan bernilai membeli.
Walaupun DDM boleh membantu dalam menilai potensi pendapatan dividen daripada stok, ia mempunyai beberapa kelemahan yang wujud. Yang pertama ialah ia tidak boleh digunakan untuk menilai stok yang tidak membayar dividen, tanpa mengira keuntungan modal yang dapat direalisasikan daripada melabur dalam stok. DDM dibina atas andaian cacat bahawa satu-satunya nilai stok ialah pulangan pelaburan yang diberikan melalui dividen.
Satu lagi kekurangan DDM adalah hakikat bahawa pengiraan nilai yang digunakannya memerlukan beberapa andaian mengenai perkara-perkara seperti kadar pertumbuhan dan kadar pulangan yang diperlukan. Satu contoh adalah hakikat bahawa hasil dividen berubah dengan ketara dari masa ke masa. Jika mana-mana unjuran atau andaian yang dibuat dalam pengiraan adalah walaupun sedikit kesilapan, ini boleh menyebabkan seorang penganalisis menentukan nilai untuk saham yang ketara dari segi overvalued atau undervalued. Terdapat beberapa variasi DDM yang cuba mengatasi masalah ini. Walau bagaimanapun, sebahagian besar daripada mereka melibatkan membuat unjuran dan pengiraan tambahan yang juga tertakluk kepada kesilapan yang diperbesarkan dari masa ke masa.
Kritikan tambahan terhadap DDM adalah bahawa ia mengabaikan kesan pembelian balik saham, kesan yang boleh membuat perbezaan yang besar dalam hal nilai saham dikembalikan kepada para pemegang saham. Mengabaikan pembelian balik saham menggambarkan masalah dengan DDM menjadi, secara keseluruhan, terlalu konservatif dalam anggaran nilai sahamnya.
