Kesan crowding-out dan kesan pengganda boleh dilihat sebagai dua yang bertentangan, atau bersaing, kemungkinan kesan campur tangan ekonomi kerajaan yang dibiayai oleh perbelanjaan defisit.
Dalam teori ekonomi tradisional, kesan kerumitan, sejauh mana ia berlaku, mengurangkan kesan pengganda perbelanjaan kerajaan yang dibiayai oleh defisit yang bertujuan merangsang ekonomi. Sesetengah ahli ekonomi malah menilai kesan kerumitan sepenuhnya menafikan kesan multiplier, sehingga, secara praktikal, tidak ada kesan pengganda yang disebabkan oleh perbelanjaan kerajaan.
Apakah kesan Multiplier?
Kesan pengganda merujuk kepada teori bahawa perbelanjaan kerajaan yang bertujuan untuk merangsang ekonomi menyebabkan peningkatan perbelanjaan swasta yang juga merangsang ekonomi.
Pada dasarnya, teori ini adalah bahawa perbelanjaan kerajaan memberikan pendapatan tambahan isi rumah, yang membawa kepada peningkatan perbelanjaan pengguna. Ini pula membawa kepada peningkatan hasil perniagaan, pengeluaran, perbelanjaan modal, dan pekerjaan, yang selanjutnya merangsang ekonomi.
Secara teorinya, kesan pengganda cukup mencukupi untuk menghasilkan peningkatan dalam jumlah Keluaran Dalam Negara Kasar atau KDNK, yang lebih besar dari jumlah perbelanjaan kerajaan yang meningkat. Hasilnya adalah peningkatan pendapatan negara.
Apakah kesan Crowding-Out?
Secara teorinya, kesan crowding-out adalah daya saing untuk kesan multiplier. Ia merujuk kepada perbelanjaan kerajaan untuk "menghindar" perbelanjaan peribadi dengan menggunakan sebahagian daripada jumlah sumber kewangan yang ada. Pendek kata, kesan kerumitan adalah kesan melambatkan aktiviti perbelanjaan sektor swasta yang terhasil daripada aktiviti perbelanjaan sektor awam.
Teori crowding-out bergantung kepada andaian bahawa perbelanjaan kerajaan akhirnya harus dibiayai oleh sektor swasta, sama ada melalui peningkatan cukai atau pembiayaan. Oleh itu, perbelanjaan kerajaan menggunakan sumber-sumber swasta secara berkesan, dan ia menjadi kos yang harus ditimbang terhadap manfaat yang mungkin diperoleh daripadanya. Walau bagaimanapun, sukar untuk menentukan kos itu, kerana ia melibatkan anggaran manfaat ekonomi yang dapat dilihat oleh sektor swasta jika sumbernya tidak dialihkan kepada kerajaan.
Sebahagian daripada teori crowding-out juga berpegang pada gagasan terdapat bekalan wang yang terbatas untuk pembiayaan, dan apa pun yang meminjam kerajaan akan mengurangkan pinjaman sektor swasta - dan oleh itu mungkin memberi kesan negatif kepada pelaburan perniagaan dalam pertumbuhan. Tetapi kewujudan mata wang rata dan pasaran modal global merumitkan idea itu dengan menimbulkan persoalan tentang idea tentang bekalan wang yang terbatas.
Argumen Economist
Secara teorinya, sejak kesan kesesakan mengurangkan kesan bersih perbelanjaan kerajaan, ia juga mengurangkan sejauh mana usaha perbelanjaan rangsangan kerajaan didarabkan.
Terdapat perdebatan sengit di antara ahli ekonomi, terutamanya berikutan perbelanjaan kerajaan yang besar yang dimulakan selepas krisis kewangan 2008, tentang kesahihan kedua-dua kesan pengganda dan kesan kerumitan.
Ahli ekonomi klasik berpendapat bahawa kesan kerapuhan adalah faktor yang lebih penting, sementara ahli ekonomi Keynesian berpendapat kesan pengganda lebih daripada mengatasi sebarang potensi kesan negatif akibat daripada aktiviti sektor swasta.
Walau bagaimanapun, kedua-dua kem tersebut sebahagian besar bersetuju dengan satu perkara: Aktiviti rangsangan ekonomi kerajaan hanya berkesan pada jangka pendek. Mereka percaya bahawa pada akhirnya, ekonomi tidak dapat dikekalkan oleh kerajaan yang sentiasa beroperasi secara mendalam dalam hutang.
