Keynesian vs. Neo-Keynesian Economics: Gambaran Keseluruhan
Teori ekonomi klasik menganggap bahawa jika permintaan untuk komoditi atau perkhidmatan dinaikkan, maka harga akan meningkat seiring dan perusahaan akan meningkatkan output untuk memenuhi permintaan masyarakat. Teori klasik tidak membezakan antara mikroekonomi dan makroekonomi.
Walau bagaimanapun, semasa Kemelesetan Besar pada tahun 1930-an, makroekonomi berada dalam ketidaksamaan yang jelas. Ini mengetuai John Maynard Keynes untuk menulis "The General of Employment, Interest and Money" pada tahun 1936, yang memainkan peranan yang besar dalam membezakan bidang makroekonomi yang berbeza dengan mikroekonomi. Teori ini memberi tumpuan kepada jumlah perbelanjaan ekonomi dan implikasi ini terhadap output dan inflasi.
Takeaways Utama
- Teori Keynesian tidak melihat pasaran sebagai dapat secara semulajadi memulihkan dirinya sendiri. Teori Neo-Keynesian memfokuskan pada pertumbuhan ekonomi dan kestabilan daripada pekerjaan penuh. Teori Neo-Keynesian mengenal pasti pasaran sebagai tidak mengatur sendiri.
Keynesian
Satu titik pemergian dari teori Keynesian klasik adalah bahawa ia tidak melihat pasaran sebagai mempunyai keupayaan untuk memulihkan dirinya ke keseimbangan secara semula jadi. Oleh sebab itu, peraturan negara telah dikenakan ke atas ekonomi kapitalis. Teori Keynesian klasik hanya mencadangkan campur tangan negara secara sporadis dan tidak langsung.
Neo-Keynesian
Sama seperti Keynes mengemukakan teorinya sebagai tindak balas kepada jurang dalam analisis ekonomi klasik, Neo-Keynesianisme berpunca daripada perbezaan yang diamati antara postur teori teoritis dan fenomena ekonomi sebenar. Teori Neo-Keynesian diartikulasikan dan dibangunkan terutamanya di Amerika Syarikat semasa tempoh pasca perang. Neo-Keynesian tidak meletakkan berat sebagai penekanan kepada konsep pekerjaan penuh tetapi sebaliknya memberi tumpuan kepada pertumbuhan ekonomi dan kestabilan.
Sebab-sebab yang Neo-Keynesians mengenal pasti bahawa pasaran tidak mengawal diri adalah manifold. Pertama, monopoli mungkin wujud, yang bermaksud pasaran tidak kompetitif dalam arti tulen. Ini juga bermaksud bahawa sesetengah syarikat mempunyai kuasa budi bicara untuk menetapkan harga dan mungkin tidak mahu menurunkan atau menaikkan harga semasa tempoh turun naik untuk memenuhi tuntutan daripada orang ramai.
Pasaran buruh juga tidak sempurna. Kedua, kesatuan-kesatuan sekerja dan syarikat-syarikat lain boleh bertindak mengikut keadaan individu, yang mengakibatkan stagnasi dalam upah yang tidak mencerminkan keadaan sebenar ekonomi. Ketiga, kadar faedah sebenar mungkin berlepas dari kadar faedah semula jadi apabila pihak berkuasa kewangan menyesuaikan kadar untuk mengelakkan ketidakstabilan sementara dalam makroekonomi.
Kedua-dua bidang mikroekonomi utama oleh Neo-Keynesians adalah ketegaran harga dan keteguhan gaji.
Pada tahun 1960-an, Neo-Keynesianisme mula mengkaji asas-asas mikroekonomi yang makroekonomi bergantung lebih rapat. Ini membawa kepada pemeriksaan yang lebih bersepadu mengenai hubungan dinamik antara mikroekonomi dan makroekonomi, yang merupakan dua analisa analisis yang berasingan tetapi saling bergantung.
Kedua-dua bidang utama mikroekonomi, yang mungkin memberi kesan besar kepada makroekonomi seperti yang dikenalpasti oleh Neo-Keynesians, adalah ketegaran harga dan keteguhan gaji. Kedua-dua konsep ini menjalin hubungan dengan teori sosial yang meniadakan model teoretis klasik Keynesianisme klasik.
Sebagai contoh, dalam kes ketegangan gaji, serta pengaruh dari kesatuan sekerja (yang mempunyai tahap kejayaan yang berbeza-beza), pengurus mungkin merasa sukar untuk meyakinkan pekerja untuk mengambil potongan upah atas dasar bahawa ia akan meminimumkan pengangguran, kerana pekerja mungkin lebih peduli terhadap keadaan ekonomi mereka sendiri daripada prinsip yang lebih abstrak. Menurun gaji juga boleh mengurangkan produktiviti dan semangat, yang membawa kepada keseluruhan output yang lebih rendah.
