Apakah Perakaunan Ekuiti?
Perakaunan ekuiti, atau yang kadangkala dikenali sebagai kaedah ekuiti, merupakan proses perakaunan untuk merekodkan pelaburan dalam syarikat atau entiti bersekutu. Secara umumnya, kaedah perakaunan ekuiti digunakan apabila pelabur atau entiti pemegang mempunyai 20-50% saham undian syarikat bersekutu.
Kaedah perakaunan ini hanya digunakan apabila seorang pelabur mempunyai pengaruh penting terhadap seorang penerima pelaburan. Apabila menggunakan kaedah ekuiti, pelabur hanya mengiktiraf bahagian keuntungan dan kerugian daripada penerima pelaburan dalam tempoh keuntungan dan kerugian ini juga ditunjukkan dalam akaun kewangan penerima pelaburan (seperti ketika mengira dengan hutang kepada permodalan nisbah). Sekiranya entiti melabur sebarang keuntungan atau kerugian, ia dicerminkan pada penyata pendapatannya. Juga, apa-apa keuntungan yang diiktiraf meningkatkan pelaburan yang dicatatkan oleh entiti pelaburan, sementara kerugian diiktiraf mengurangkan pelaburan.
Membatalkan Perakaunan Ekuiti
Di bawah perakaunan ekuiti, pertimbangan terbesar adalah tahap pengaruh pelabur terhadap keputusan operasi atau kewangan penerima pelaburan. Sekiranya tidak ada pengaruh penting ke atas penerima pelaburan, pelabur sebaliknya menggunakan kaedah kos untuk mengakaunkan pelaburannya dalam syarikat bersekutu.
Walaupun tiada langkah yang tepat dapat mengukur tahap pengaruh yang tepat, beberapa penunjuk umum tentang dasar operasi dan kewangan termasuk:
- Perwakilan Lembaga pengarahPembelian penyertaan dalam entitiIntra-entiti yang materialIntra-entiti pengurusan kakitangan pertukaranTergantung pergantunganKejajaran pemilikan oleh pelabur berbanding dengan pelabur lain
Apabila seorang pelabur memperoleh 20% atau lebih saham stok seorang penerima pelaburan, dianggap bahawa, tanpa bukti sebaliknya, seorang pelabur mengekalkan keupayaan untuk melaksanakan pengaruh yang signifikan terhadap penerima pelaburan. Sebaliknya, apabila kedudukan pemilikan kurang daripada 20%, terdapat anggapan bahawa pelabur tidak memberi pengaruh signifikan terhadap penerima pelaburan melainkan ia dapat menunjukkan kemampuan tersebut.
Menariknya, pemilikan majoriti atau majoriti daripada pihak yang dilabur oleh pihak lain tidak semestinya melarang pelabur daripada juga mempunyai pengaruh yang signifikan dengan penerima pelaburan. Contohnya, pelabur institusi yang banyak boleh menikmati kawalan yang lebih implisit daripada tahap pemilikan mutlak mereka biasanya akan dibenarkan.
