Pendekatan perbelanjaan untuk mengira Keluaran Dalam Negara Kasar (KDNK) mengambil kira jumlah semua barangan dan perkhidmatan akhir yang dibeli dalam ekonomi dalam jangka masa tertentu. Ini termasuk semua perbelanjaan pengguna, perbelanjaan kerajaan, perbelanjaan pelaburan perniagaan, dan eksport bersih. Kuantitatif, KDNK yang dihasilkan adalah sama dengan permintaan agregat kerana mereka menggunakan formula yang sama.
Formula untuk KDNK Perbelanjaan
Ku GDP = C + I + G + (X-M) di mana: C = Perbelanjaan pengguna ke atas barang dan perkhidmatanI = Belanja pelabur atas barang modal perniagaanG = Perbelanjaan kerajaan atas barang dan perkhidmatan awamX = eksportM =
KDNK Perbelanjaan dan Permintaan Agregat
Perbelanjaan adalah rujukan perbelanjaan. Satu lagi perkataan untuk perbelanjaan adalah permintaan. Jumlah perbelanjaan, atau permintaan, dalam ekonomi dikenali sebagai permintaan agregat. Itulah sebabnya formula KDNK adalah sama dengan formula untuk mengira permintaan agregat. Oleh sebab itu, permintaan dan perbelanjaan agregat KDNK mesti jatuh atau naik bersama.
Walau bagaimanapun, persamaan ini tidak secara tekal sentiasa ada-terutamanya apabila melihat KDNK dalam jangka panjang. Permintaan agregat jangka pendek hanya mengukur jumlah output untuk satu paras harga nominal, atau purata harga semasa merentasi keseluruhan spektrum barangan dan perkhidmatan yang dihasilkan dalam ekonomi. Permintaan agregat hanya sama dengan KDNK dalam jangka panjang selepas menyesuaikan untuk tahap harga.
Pendekatan Perbelanjaan vs. Pendekatan Pendapatan
Terdapat beberapa cara untuk mengukur jumlah output dalam ekonomi. Teori makroekonomian Keynesian standard menawarkan dua kaedah sedemikian untuk mengukur GDP: pendekatan pendapatan dan pendekatan perbelanjaan.
Daripada kedua-duanya, pendekatan perbelanjaan dipetik lebih kerap. Teori Keynesian meletakkan kepentingan makroekonomi melampau terhadap kesediaan untuk perniagaan, individu dan kerajaan untuk membelanjakan wang.
Perbezaan utama antara pendekatan perbelanjaan dan pendekatan pendapatan adalah titik permulaan mereka. Pendekatan perbelanjaan bermula dengan wang yang dibelanjakan untuk barangan dan perkhidmatan. Sebaliknya, pendekatan pendapatan bermula dengan pendapatan yang diperoleh daripada pengeluaran barangan dan perkhidmatan (gaji, sewa, faedah, keuntungan).
Dari KNK kepada KDNK
Pada tahun 1991, Amerika Syarikat secara rasmi beralih daripada Keluaran Negara Kasar (KNK) kepada KDNK.
Kedua-dua KNK dan KDNK cuba menjejaki nilai barangan dan perkhidmatan yang dihasilkan dalam ekonomi, tetapi mereka menggunakan kriteria yang berbeza untuk menentukan nilai ini.
GNP menjejaki jumlah nilai barangan dan perkhidmatan yang dihasilkan oleh semua warganegara Amerika Syarikat, tanpa mengira lokasi fizikal. (Ia mengira orang yang tinggal di luar negara, sebagai contoh, dan pelaburan di luar negara). KDNK menjejaki nilai semua barang dan perkhidmatan yang dihasilkan dalam sempadan fizikal Amerika Syarikat, tanpa mengira asal negara.
Sebagai contoh, nilai barang yang dihasilkan di Amerika Syarikat oleh perniagaan asing akan dimasukkan ke dalam KDNK, tetapi ia tidak akan termasuk dalam KNK. Sekiranya pemohon AS melabur dalam harta di luar negara dan memperolehi wang daripadanya, sebagai contoh, maka nilai itu akan dimasukkan ke dalam KNK, tetapi ia tidak akan termasuk dalam KDNK.
