Banyak industri mengamalkan diskriminasi harga, termasuk industri hiburan, industri barangan yang boleh dibeli dan industri perkhidmatan pelanggan. Setiap industri ini memberikan contoh yang baik dari tiga jenis diskriminasi harga, iaitu perbuatan mengecaj harga yang berbeza untuk kebaikan atau perkhidmatan yang sama.
Industri hiburan mengamalkan diskriminasi harga ketiga; kumpulan pengguna yang berbeza dikenakan harga berbeza untuk kebaikan yang sama. Jika pengguna pergi ke filem, misalnya, dan dia membayar tiket $ 15, dan neneknya yang tua membayar hanya $ 8 untuk tiket yang sama, dia mengalami diskriminasi harga ketiga. Kumpulan pengguna kanan dikenakan kurang daripada pengguna biasa untuk tiket yang sama.
Industri barangan habis-habukan mengamalkan diskriminasi harga kedua darjah apabila harga berlainan dikenakan berdasarkan kuantiti yang dibeli. Sekiranya kos yang boleh dibelanjakan bernilai $ 10, tetapi diskaun kuantiti ditawarkan kepada pengguna yang membeli 10 atau lebih dari kebaikan itu, mereka akan mengalami diskriminasi harga kedua.
Akhir sekali, banyak industri yang melibatkan perkhidmatan pelanggan mempraktikkan diskriminasi harga darjah pertama, di mana syarikat mengenakan harga yang berbeza untuk setiap barang atau perkhidmatan yang dijual. Apabila perkhidmatan ditawarkan kepada pelanggan, harganya selalunya berdasarkan nilai yang dibawa kepada klien tersebut dan jumlah yang boleh dibayar oleh klien. Jika sebuah syarikat latihan pengurusan bekerja dengan IBM, misalnya, ia akan mengenakan bayaran lebih banyak untuk perkhidmatan yang sama daripada jika ia bekerja dengan pemilik perniagaan kecil. Diskriminasi harga jenis ini juga dikenali sebagai diskriminasi harga yang sempurna, kerana syarikat dapat menangkap 100% lebihan pengguna.
