Saham Keutamaan vs Bon: Gambaran Keseluruhan
Walaupun pemegang saham dan bon keutamaan berhak untuk pembayaran pengagihan tetap, saham keutamaan tidak mempunyai tarikh matang dan boleh berterusan selama-lamanya. Pemegang bon berhak menerima pembayaran kadar faedah tetap, sementara pemegang saham keutamaan menerima pembayaran dividen tetap.
Takeaways Utama
- Bon adalah instrumen pendapatan tetap yang mewakili pinjaman yang dibuat oleh pelabur kepada peminjam. Saham saham adalah saham syarikat dengan dividen yang dibayar. Bonus sering mempunyai tarikh matang, sementara saham preference tidak. Pemegang saham memiliki peluang lebih tinggi untuk dibayar dalam muflis berbanding pemegang saham keutamaan.
Bon
Bon adalah instrumen pendapatan tetap yang mewakili pinjaman yang dibuat oleh pelabur kepada peminjam (biasanya korporat atau kerajaan). Pemegang bon adalah pemiutang syarikat, setelah meminjamkannya.
Bon mempunyai tarikh akhir apabila prinsipal pinjaman tersebut dibayar kepada pemilik bon dan biasanya termasuk syarat untuk pembayaran faedah yang berubah atau tetap yang akan dibuat oleh peminjam.
Bon mempunyai kematangan tetap dan akhirnya tamat tempoh, mengehadkan jumlah bunga yang dibayar.
Pemegang bon, sebagai pemiutang syarikat, mempunyai peluang yang lebih tinggi untuk dibayar berbanding pemegang saham keutamaan, bergantung kepada keutamaan hutang. Bon boleh dijamin oleh aset syarikat. Pengetua boleh dibayar balik kepada pemegang bon oleh penjualan aset tersebut sekiranya berlaku kebangkrutan. Bon tidak bercagar tidak disokong oleh sebarang aset syarikat dan mempunyai kemungkinan yang lebih rendah untuk menerima sebarang pengedaran.
Kebanyakan bon boleh dijual oleh pemegang bon permulaan kepada pelabur lain selepas ia dikeluarkan. Dalam erti kata lain, pelabur bon tidak perlu memegang bon sepanjang masa hingga ke tarikh matangnya.
Saham Keutamaan
Pemegang saham keutamaan memiliki sekeping syarikat. Saham keutamaan, yang lebih sering dirujuk sebagai saham pilihan, adalah saham stok syarikat dengan dividen yang dibayar kepada pemegang saham sebelum dividen saham biasa dikeluarkan. Jika syarikat memasuki kebankrapan, pemegang saham pilihan berhak dibayar daripada aset syarikat sebelum pemegang saham biasa.
Kebanyakan saham keutamaan mempunyai dividen tetap, sementara saham biasa umumnya tidak. Pemegang saham saham pilihan juga biasanya tidak memegang apa-apa hak mengundi, tetapi pemegang saham lazim biasanya. Tidak seperti pembayaran bon, yang wajib, pemegang saham keutamaan mungkin terlepas beberapa bayaran dividen sekiranya syarikat tidak membuat keuntungan. Sekiranya saham keutamaan adalah kumulatif, pelabur berhak menerima pembayaran dividen yang tidak dijangka sebelum sebarang dividen dibayar kepada pemegang saham biasa.
Saham keutamaan berterusan selagi syarikat berada dalam perniagaan. (Untuk bacaan berkaitan, lihat "Kebankrapan Korporat: Gambaran Keseluruhan.")
Dalam hal kebankrapan atau pembubaran, pemegang saham keutamaan mempunyai keutamaan yang lebih tinggi ke atas pemegang saham biasa apabila dibebaskan apabila aset syarikat dibubarkan. Sebagai perkara praktikal, para pemegang saham keutamaan tidak mungkin menerima sebarang wang semasa pembubaran muflis, kerana mereka agak rendah pada senarai keutamaan untuk pembayaran balik. (Untuk bacaan yang berkaitan, lihat "Apakah Kelebihan dan Kekurangan Saham Keutamaan?")
Saham keutamaan berada di bawah empat kategori: saham pilihan kumulatif, stok pilihan bukan kumulatif, stok pilihan peserta, dan saham pilihan yang boleh ditukar.
