Apakah Penipuan?
Penipuan adalah tindakan yang sengaja mengelirukan yang direka untuk memberikan pelaku dengan keuntungan yang menyalahi undang-undang atau untuk menafikan hak kepada seorang korban. Penipuan boleh berlaku dalam kewangan, hartanah, pelaburan, dan insurans. Ia boleh didapati dalam penjualan hartanah, seperti tanah, harta peribadi, seperti seni dan koleksi, serta harta tidak ketara, seperti saham dan bon. Jenis penipuan termasuk penipuan cukai, penipuan kad kredit, penipuan wayar, penipuan sekuriti, dan penipuan muflis.
Kegiatan penipuan boleh dilakukan oleh satu individu, berbilang individu atau firma perniagaan secara keseluruhan.
PEMBATALAN Penipuan
Penipuan melibatkan representasi palsu fakta, sama ada dengan sengaja menahan maklumat penting atau memberikan pernyataan palsu kepada pihak lain untuk tujuan tertentu memperoleh sesuatu yang mungkin tidak disediakan tanpa penipuan.
Seringkali, pelaku penipuan menyedari maklumat bahawa mangsa yang dimaksudkan tidak, yang membenarkan pelaku menipu mangsa. Di hati, individu atau syarikat yang melakukan penipuan mengambil kesempatan daripada asimetri maklumat; secara khusus, bahawa kos sumber mengkaji dan mengesahkan maklumat itu dapat menjadi cukup signifikan untuk menciptakan suatu disinsentif untuk melabur sepenuhnya dalam pencegahan penipuan.
Sebagai contoh, mengkaji semula tuntutan insurans secara menyeluruh mungkin mengambil masa yang banyak sehingga penanggung insurans mungkin menentukan bahawa semakan lebih pantas sepatutnya diambil berdasarkan saiz tuntutan. Mengetahui ini, individu boleh memfailkan tuntutan kecil untuk kerugian yang tidak benar-benar berlaku. Penanggung insurans mungkin memutuskan untuk membayar tuntutan tanpa menyiasat secara menyeluruh sejak tuntutan itu adalah kecil. Dalam kes ini, penipuan insurans telah dijalankan.
Kedua-dua negeri dan kerajaan persekutuan mempunyai undang-undang yang menjejaskan penipuan, walaupun tindakan penipuan tidak boleh menyebabkan perbicaraan jenayah. Pihak pendakwa kerajaan sering mempunyai budi bicara yang besar dalam menentukan sama ada kes perlu pergi ke perbicaraan dan mungkin meneruskan penyelesaian sebaliknya jika ini akan menghasilkan resolusi yang lebih cepat dan kurang mahal. Sekiranya kes penipuan akan dibicarakan, pelaku boleh disabitkan dan dihantar ke penjara.
Walaupun kerajaan boleh memutuskan bahawa kes penipuan boleh diselesaikan di luar prosiding jenayah, pihak bukan kerajaan yang menuntut kecederaan boleh mengejar kes sivil. Para korban penipuan boleh menuntut pelaku untuk mendapatkan dana yang pulih, atau, dalam kasus di mana tidak ada kerugian moneter, dapat menuntut untuk membenamkan hak korban.
Membuktikan bahawa penipuan telah berlaku memerlukan pelaku melakukan perbuatan tertentu. Pertama, pelaku perlu memberikan pernyataan palsu sebagai fakta material. Kedua, pelaku perlu tahu bahawa kenyataan itu tidak benar. Ketiga, pelaku perlu menipu mangsa. Keempat, mangsa harus menunjukkan bahawa ia bergantung pada kenyataan palsu. Dan kelima, mangsa terpaksa mengalami kerosakan akibat bertindak atas kenyataan yang sengaja salah.
Penipuan boleh membawa kesan buruk kepada perniagaan. Pada tahun 2001, penipuan korporat yang besar telah ditemui di Enron, sebuah syarikat tenaga berasaskan AS. Eksekutif menggunakan pelbagai teknik untuk menyamarkan kesihatan kewangan syarikat, termasuk penyimpangan pendapatan yang sengaja dan salah nyataan pendapatan. Selepas penipuan itu ditemui, para pemegang saham menyaksikan harga saham turun dari $ 90 hingga kurang daripada $ 1 dalam masa lebih kurang setahun. Pekerja syarikat ekuiti mereka dihapuskan dan kehilangan pekerjaan selepas Enron mengisytiharkan muflis. Skandal Enron adalah pemacu utama di sebalik peraturan yang terdapat dalam Akta Sarbanes-Oxley yang diluluskan pada tahun 2002.
