Risiko kecairan mempunyai makna yang berbeza dalam konteks yang berbeza. Dalam istilah pelaburan, pemegang bon menghadapi risiko kecairan yang berbeza-beza berdasarkan kemungkinan bahawa mereka mungkin perlu menjual bon di bawah nilai tersenarai. Risiko kecairan jenis ini sebenarnya boleh memanjangkan ke atas sebarang keselamatan, yang menggambarkan risiko aset tidak menemui pembeli kerana kekurangan kecairan dalam pasarannya. Dalam ekonomi dan pengurusan perniagaan, kecairan merujuk kepada keupayaan sebuah institusi kewangan untuk menunaikan kewajipan operasi dan hutangnya tanpa menimbulkan kerugian yang teruk atau mungkir.
Kedua-dua jenis risiko kadangkala dikenali sebagai risiko kecairan pendanaan (tunai) dan risiko (kecairan) pasaran (aset).
Risiko Kecairan dalam Pelaburan
Di dalam kategori risiko kewangan yang biasa diterima, risiko kecairan dianggap sebagai risiko pasaran. Ia menggambarkan fenomena peserta pasaran yang menentang (pembeli dan penjual) yang tidak dapat mencari satu sama lain tepat pada masanya. Oleh kerana tiada perdagangan boleh dibuat, pembeli mungkin perlu menaikkan tawaran mereka atau penjual mungkin perlu menurunkan permintaan mereka untuk menukar aset.
Aset yang berbeza sering dikategorikan ke dalam tahap risiko kecairan yang berbeza, dan pelabur umumnya menuntut lebih banyak pulangan untuk meningkatkan risiko kecairan. Semua aset yang boleh didagangkan mengambil risiko tahap kecairan. Ini adalah benar dalam pasaran yang sangat cair, seperti pertukaran asing, di mana kecairan berubah-ubah berdasarkan pasaran mana yang sedang dibuka.
Risiko Kecairan dalam Ekonomi
Kebimbangan utama di kalangan akauntan dan bendahari, risiko kecairan perniagaan menanyakan sejauh mana kedudukan syarikat untuk membayar bilnya jika pendapatan melambatkan. Risiko jenis ini berkait rapat dengan risiko kredit, leverage dan aliran tunai. Syarikat-syarikat yang mempunyai risiko kecairan yang lebih tinggi lebih cenderung untuk menghadapi kegagalan dan menerima penilaian kredit yang buruk.
