Terdapat beberapa aplikasi praktikal untuk peraturan 80-20 di pelbagai bidang seperti pengagihan kekayaan dalam ekonomi, kawalan pengeluaran yang berkualiti, jualan perniagaan, dan pertumbuhan. Peraturan 80-20 dicipta oleh Vilfredo Pareto di Itali pada tahun 1906. Menurut legenda, Pareto, seorang ahli ekonomi, menyaksikan 20% daripada kacang polong di tamannya menyediakan 80% kacang. Beliau kemudian menetapkan 20% penduduk di Itali yang memiliki 80% tanah itu. Penggunaan peraturan 80-20 telah berkembang melampaui permulaan yang dahsyat di kebun Pareto.
Dr. Joseph Juran mempergunakan peraturan 80-20 untuk mengawal kualiti pada tahun 1940-an. Beliau mendapati bahawa 80% masalah dengan produk disebabkan oleh 20% kecacatan pengeluaran. Dengan memberi tumpuan dan mengurangkan 20% kecacatan pengeluaran, kualiti keseluruhan dapat ditingkatkan. Juran menjadi tokoh penting di Jepun selepas mengajar di sana secara meluas mengenai isu-isu kawalan kualiti. Frasa utamanya ialah, "beberapa yang penting dan banyak yang remeh."
80-20 Peraturan Perniagaan dan Pelaburan
Peraturan 80-20 telah menemui aplikasi dalam pengurusan perniagaan. Bagi jualan perniagaan, 20% pelanggan syarikat bertanggungjawab untuk 80% daripada jualan. Juga, 20% daripada pekerja bertanggungjawab untuk 80% daripada keputusan. Untuk pengurusan projek, banyak pengurus telah mencatatkan 20% daripada usaha yang pertama dimasukkan ke dalam projek menghasilkan 80% hasil projek. Oleh itu, peraturan 80-20 dapat membantu pengurus dan pemilik perniagaan memusatkan 80% masa mereka pada 20% perniagaan yang menghasilkan hasil yang paling besar.
Dalam melabur, peraturan 80-20 umumnya memegang bahawa 20% daripada pegangan dalam portfolio bertanggungjawab untuk 80% daripada pertumbuhan portfolio. Di sisi lain, 20% daripada pegangan portfolio mungkin bertanggungjawab untuk 80% daripada kerugiannya. Kaedah lain adalah untuk cuba menumpukan portfolio pada 20% saham dalam pasaran yang lebih luas yang terdiri daripada 80% daripada pulangan pasaran. Walau bagaimanapun, disebabkan ketidaktentuan pulangan masa depan, kedua-dua kaedah ini sukar dilaksanakan. Stok adalah aset yang berisiko kerana ketidaktentuan prestasi masa depan.
Satu kaedah untuk menggunakan peraturan 80-20 dalam pembinaan portfolio adalah untuk meletakkan 80% daripada aset portfolio dalam pelaburan yang tidak menentu, seperti bon Perbendaharaan atau dana indeks sementara meletakkan 20% saham pertumbuhan yang lain. 80% dalam pelaburan berisiko rendah akan mengumpul pulangan yang berpatutan, manakala 20% dalam aset berisiko tinggi diharapkan dapat mencapai pertumbuhan yang lebih tinggi.
