Apakah Kelonggaran Kuantitatif?
Pelonggaran kuantitatif adalah dasar monetari yang tidak konvensional di mana sebuah bank pusat membeli sekuriti kerajaan atau sekuriti lain dari pasaran untuk meningkatkan bekalan wang dan menggalakkan pinjaman dan pelaburan. Apabila kadar faedah jangka pendek berada pada atau menghampiri sifar, operasi pasaran terbuka normal, yang mensasarkan kadar faedah, tidak lagi berkesan, jadi sebaliknya bank pusat boleh menyasarkan jumlah aset yang ditentukan untuk dibeli. Pelonggaran kuantitatif meningkatkan bekalan wang dengan membeli aset dengan rizab bank yang baru diwujudkan untuk menyediakan lebih banyak kecairan kepada bank.
Takeaways Utama
- Pelonggaran kuantitatif (QE) adalah nama untuk strategi yang boleh digunakan oleh bank pusat untuk meningkatkan bekalan wang domestik. QE biasanya digunakan apabila kadar faedah sudah hampir 0 peratus dan boleh difokuskan pada pembelian bon kerajaan dari bank. QE program telah digunakan secara meluas berikutan krisis kewangan 2008, walaupun sesetengah bank pusat, seperti Bank of Japan, telah menggunakan QE selama beberapa tahun sebelum krisis kewangan.
Mohamed El-Erian: Investopedia Profil Bahagian 2
Memahami Pelonggaran Kuantitatif
Untuk melaksanakan pelonggaran kuantitatif, bank pusat meningkatkan bekalan wang dengan membeli bon kerajaan dan sekuriti lain. Meningkatkan pembekalan wang adalah sama dengan peningkatan penawaran sebarang aset lain-ia mengurangkan kos wang. Kos yang lebih rendah bermakna kadar faedah lebih rendah dan bank boleh memberi pinjaman dengan syarat yang lebih mudah. Strategi ini digunakan apabila kadar faedah menghampiri sifar, di mana bank pusat mempunyai alat yang lebih sedikit untuk mempengaruhi pertumbuhan ekonomi.
Jika pelonggaran kuantitatif sendiri hilang keberkesanan, dasar fiskal (perbelanjaan kerajaan) boleh digunakan untuk memperluaskan bekalan wang. Sebenarnya, pelonggaran kuantitatif bahkan dapat mengaburkan garis antara dasar monetari dan fiskal, jika aset yang dibeli terdiri daripada bon kerajaan jangka panjang yang dikeluarkan untuk membiayai perbelanjaan defisit balas.
Kekurangan Easing Kuantitatif
Sekiranya bank pusat meningkatkan bekalan wang, ia boleh menyebabkan inflasi. Dalam senario terburuk, bank pusat boleh menyebabkan inflasi melalui QE tanpa pertumbuhan ekonomi, menyebabkan tempoh stagflasi yang dipanggil. Walaupun kebanyakan bank pusat dicipta oleh kerajaan negara mereka dan terlibat dalam beberapa pengawasan peraturan, bank pusat tidak dapat memaksa bank untuk meningkatkan pinjaman atau memaksa peminjam untuk mencari pinjaman dan melabur. Sekiranya bekalan wang meningkat tidak berjalan dengan cara melalui bank dan ke dalam ekonomi, QE mungkin tidak berkesan kecuali sebagai alat untuk memudahkan perbelanjaan defisit (iaitu dasar fiskal).
Satu lagi kesan yang berpotensi negatif ialah pelonggaran kuantitatif boleh menurunkan nilai mata wang domestik. Bagi pengeluar, ini boleh membantu merangsang pertumbuhan kerana barangan yang dieksport akan lebih murah di pasaran global. Walau bagaimanapun, nilai mata wang yang jatuh menjadikan import lebih mahal, yang boleh meningkatkan kos pengeluaran dan tahap harga pengguna.
Adakah Easing Kuantitatif Berkesan?
Semasa program QE yang dijalankan oleh Rizab Persekutuan AS bermula pada tahun 2008, Fed menambah bekalan wang sebanyak $ 4 trilion. Ini bermakna bahagian aset lembaran imbangan Fed meningkat dengan ketara memandangkan ia membeli bon, gadai janji, dan aset lain. Liabiliti Fed, terutamanya rizab di bank AS, meningkat dengan jumlah yang sama. Matlamatnya ialah bank-bank akan memberi pinjaman dan melabur rizab mereka untuk merangsang pertumbuhan.
Walau bagaimanapun, seperti yang anda lihat dalam carta berikut, bank memegang banyak wang itu sebagai rizab berlebihan. Pada kemuncaknya, bank Amerika Syarikat memegang lebihan rizab sebanyak $ 2.7 trilion, yang merupakan hasil yang tidak dijangka untuk program QE Fed.
Kebanyakan ahli ekonomi percaya bahawa program QE Fed membantu menyelamatkan ekonomi AS (dan dunia) berikutan krisis kewangan pada 2008. Walau bagaimanapun, besarnya peranannya dalam pemulihan berikutnya adalah lebih banyak diperdebatkan dan tidak dapat dikira. Bank pusat lain telah berusaha untuk menggunakan QE untuk melawan kemelesetan dan deflasi dengan keputusan yang sama mendung.
Berikutan Krisis Kewangan Asia 1997, Jepun jatuh ke dalam kemelesetan ekonomi. Bermula pada tahun 2000, Bank of Japan (BoJ) memulakan program QE agresif untuk mengekang deflasi dan merangsang ekonomi. Bank of Japan berpindah dari membeli bon kerajaan Jepun untuk membeli hutang dan saham swasta. Kempen QE gagal memenuhi matlamatnya. Ironinya, para gabenor BoJ telah membuat kesimpulan bahawa "QE tidak berkesan" beberapa bulan sebelum melancarkan program mereka pada tahun 2000. Antara tahun 1995 dan 2007, KDNK Jepun jatuh daripada $ 5.45 trilion kepada $ 4.52 trilion dalam nominal nominal, walaupun usaha BoJ.
Bank Negara Swiss (SNB) juga menggunakan strategi QE berikutan krisis kewangan 2008. Akhirnya, aset milik SNB hampir sama dengan output ekonomi tahunan untuk seluruh negara, yang menjadikan versi QE versi SNB terbesar di dunia sebagai nisbah kepada KDNK. Walaupun pertumbuhan ekonomi telah positif semasa pemulihan berikutnya, berapa program QE SNB yang menyumbang kepada pemulihan itu tidak pasti. Sebagai contoh, walaupun ia merupakan program QE terbesar di dunia sebagai nisbah kepada KDNK dan kadar faedah ditolak di bawah 0%, SNB masih tidak dapat mencapai sasaran inflasi.
Pada bulan Ogos 2016, Bank of England (BoE) mengumumkan bahawa ia akan melancarkan program QE tambahan untuk membantu mengurangkan kebimbangan mengenai "Brexit." Rancangan itu untuk BoE membeli 60 bilion pound bon kerajaan dan 10 bilion pound hutang korporat. Sekiranya berjaya, rancangan itu sepatutnya mengekalkan kadar faedah dari kenaikan di UK dan merangsang pelaburan dan pekerjaan perniagaan.
Dari Ogos 2016 hingga Jun 2018, Pejabat Statistik Kebangsaan di UK melaporkan bahawa pembentukan modal tetap kasar (ukuran pelaburan perniagaan) berkembang pada kadar purata suku tahunan 0.4 peratus, yang lebih rendah daripada purata dari tahun 2009 hingga 2018. Cabaran bagi para ahli ekonomi adalah untuk mengesan sama ada pertumbuhan akan lebih buruk tanpa pelonggaran kuantitatif.
