Dalam belanjawan modal, projek-projek sering dinilai dengan membandingkan kadar pulangan dalaman (IRR) pada satu projek kepada kadar rintangan, atau kadar pulangan minimum yang boleh diterima (MARR). Di bawah pendekatan ini, jika IRR adalah sama dengan atau lebih besar daripada kadar halangan, projek itu mungkin akan diluluskan. Jika tidak, projek biasanya ditolak.
Kadar Rintangan (MARR)
Kadar rintangan adalah kadar minimum yang diharapkan oleh syarikat atau pengurus apabila membuat pelaburan dalam projek. IRR, sebaliknya, adalah kadar faedah di mana nilai semasa bersih (NPV) semua aliran tunai, baik positif dan negatif, dari projek sama dengan sifar.
Projek-projek juga dinilai dengan mendiskaun aliran tunai masa depan hingga sekarang dengan kadar rintangan untuk mengira NPV, yang mewakili perbezaan antara nilai semasa aliran masuk tunai dan nilai semasa aliran keluar tunai.
Secara amnya, kadar halangan adalah sama dengan kos modal syarikat, yang merupakan gabungan kos ekuiti dan kos hutang. Pengurus biasanya menaikkan kadar halangan untuk projek-projek berisiko atau apabila syarikat membandingkan peluang pelaburan yang banyak.
Kadar Pulangan Dalaman (IRR)
IRR juga digunakan oleh profesional kewangan untuk mengira pulangan yang dijangkakan ke atas saham atau pelaburan lain, seperti hasil sehingga jatuh tempo pada bon.
Walaupun ia agak mudah untuk menilai projek dengan membandingkan IRR ke MARR, pendekatan ini mempunyai batasan tertentu sebagai strategi pelaburan. Sebagai contoh, ia hanya kelihatan pada kadar pulangan, berbanding dengan saiz pulangan. Pelaburan $ 2 yang kembali $ 20 akan mempunyai pulangan yang jauh lebih tinggi daripada pelaburan $ 2 juta yang mengembalikan $ 4 juta kepada syarikat.
IRR hanya boleh digunakan apabila melihat projek dan pelaburan yang mempunyai aliran keluar tunai awal diikuti oleh satu atau lebih aliran masuk. Juga, kaedah ini tidak mempertimbangkan kemungkinan bahawa pelbagai projek mungkin mempunyai tempoh yang berbeza.
