Pengurusan kecairan mengambil satu daripada dua bentuk berdasarkan definisi kecairan. Satu jenis kecairan merujuk kepada keupayaan untuk berdagang aset, seperti stok atau bon, pada harga semasa. Definisi likuiditas yang lain dikenakan kepada organisasi besar, seperti institusi kewangan. Bank sering dinilai berdasarkan kecairan mereka, atau keupayaan mereka untuk memenuhi obligasi tunai dan cagaran tanpa mengalami kerugian besar. Dalam kedua-dua kes, pengurusan mudah tunai menggambarkan usaha pelabur atau pengurus untuk mengurangkan pendedahan risiko kecairan.
Pengurusan Kecairan dalam Perniagaan
Pelabur, peminjam, dan pengurus semuanya melihat kepada penyata kewangan syarikat menggunakan nisbah pengukuran kecairan untuk menilai risiko kecairan. Ini biasanya dilakukan dengan membandingkan aset cair dan liabiliti jangka pendek, menentukan sama ada syarikat boleh membuat pelaburan berlebihan, membayar bonus atau, memenuhi obligasi hutangnya. Syarikat-syarikat yang lebih leveraged mesti mengambil langkah-langkah untuk mengurangkan jurang antara tunai mereka di tangan dan kewajipan hutang mereka. Apabila syarikat lebih banyak memanfaatkan, risiko kecairan mereka lebih tinggi kerana mereka mempunyai aset yang lebih sedikit untuk bergerak.
Semua syarikat dan kerajaan yang mempunyai kewajiban hutang menghadapi risiko kecairan, tetapi kecairan dari bank-bank utama terutama diteliti. Organisasi-organisasi ini tertakluk kepada peraturan berat dan ujian tekanan untuk menilai pengurusan kecairan mereka kerana dianggap sebagai institusi yang penting secara ekonomi. Di sini, pengurusan risiko kecairan menggunakan teknik perakaunan untuk menilai keperluan untuk tunai atau cagaran untuk memenuhi obligasi kewangan. Akta Pembaharuan Dodd-Frank Wall Street dan Akta Perlindungan Pengguna yang diluluskan pada tahun 2010 menimbulkan keperluan-keperluan ini jauh lebih tinggi daripada mereka sebelum Krisis Kewangan 2008. Bank kini dikehendaki mempunyai lebih banyak kecairan yang lebih tinggi, yang seterusnya menurunkan risiko kecairan mereka.
Pengurusan Kecairan dalam Pelaburan
Pelabur masih menggunakan nisbah kecairan untuk menilai nilai stok atau bon syarikat, tetapi mereka juga mengambil berat mengenai pengurusan kecairan yang berbeza. Mereka yang mengusahakan aset di pasaran saham tidak boleh hanya membeli atau menjual sebarang aset pada bila-bila masa; pembeli memerlukan penjual, dan penjual memerlukan pembeli.
Apabila pembeli tidak dapat menjumpai penjual pada harga semasa, dia mestilah menaikkan tawarannya untuk menarik seseorang untuk berpisah dengan aset tersebut. Yang bertentangan adalah benar bagi penjual, yang mesti mengurangkan harga permintaan mereka untuk menarik perhatian pembeli. Aset yang tidak boleh ditukar pada harga semasa dianggap tidak cair. Mempunyai kuasa firma besar yang berdagang dalam volum saham yang besar meningkatkan risiko kecairan, kerana lebih mudah untuk membongkar (menjual) 15 saham saham daripada yang membongkar 150, 000 saham. Pelabur institusi cenderung untuk membuat pertaruhan ke atas syarikat-syarikat yang akan sentiasa ada pembeli sekiranya mereka mahu menjual, oleh itu menguruskan kecairan mereka.
Pelabur dan peniaga menguruskan risiko kecairan dengan tidak meninggalkan terlalu banyak portfolio mereka dalam pasaran tidak cair. Pada umumnya peniaga-peniaga yang tinggi, khususnya, mahukan pasaran yang sangat cair, seperti pasaran mata wang forex atau pasaran komoditi dengan jumlah dagangan yang tinggi seperti minyak mentah dan emas. Syarikat-syarikat yang lebih kecil dan teknologi baru muncul tidak akan mempunyai jenis peniaga volume yang perlu merasa selesa melaksanakan perintah membeli.
