Derivatif vs Swap: Tinjauan Keseluruhan
Derivatif adalah kontrak yang melibatkan dua atau lebih pihak dengan nilai berdasarkan aset kewangan asas. Selalunya, derivatif adalah cara pengurusan risiko. Pada asalnya, perdagangan antarabangsa bergantung kepada derivatif untuk menangani kadar pertukaran yang berubah-ubah, tetapi penggunaan derivatif telah berkembang untuk memasukkan pelbagai jenis transaksi.
Swap adalah sejenis derivatif yang mempunyai nilai berdasarkan aliran tunai. Biasanya, aliran tunai satu pihak tetap tetap manakala yang lain berubah dalam beberapa cara.
Derivatif
Derivatif menandakan kontrak antara dua pihak, dengan nilainya ditentukan oleh harga aset asas. Derivatif biasa termasuk kontrak niaga hadapan, opsyen, kontrak hadapan, dan swap.
Nilai derivatif umumnya diperoleh daripada prestasi aset, indeks, kadar faedah, komoditi, atau mata wang. Sebagai contoh, opsyen ekuiti, yang merupakan derivatif, memperoleh nilainya daripada harga saham asas. Dalam erti kata lain, nilai opsyen ekuiti turun naik kerana harga saham asas turun naik.
Seorang pembeli dan pembekal, sebagai contoh, mungkin memasuki kontrak untuk mengunci harga untuk komoditi tertentu untuk jangka waktu tertentu. Kontrak ini memberikan kestabilan bagi kedua-dua pihak. Pembekal dijamin aliran hasil, dan pembeli dijamin bekalan komoditi yang dipersoalkan.
Walau bagaimanapun, nilai kontrak boleh berubah sekiranya harga pasaran komoditi berubah. Sekiranya harga pasaran naik dalam tempoh kontrak, nilai derivatif meningkat kepada pembeli kerana ia memperoleh komoditi pada harga yang lebih rendah daripada nilai pasaran. Dalam hal ini, nilai derivatif akan turun untuk pembekal. Sebaliknya akan berlaku jika harga pasaran turun dalam tempoh masa yang diliputi oleh kontrak.
Swap
Swap terdiri daripada satu jenis derivatif, tetapi nilainya tidak diperoleh daripada keselamatan asas atau aset.
Swap adalah perjanjian antara dua pihak, di mana setiap pihak bersetuju untuk menukar arus kas masa depan, seperti pembayaran kadar faedah.
Jenis swap yang paling asas ialah swap kadar faedah vanila biasa. Dalam swap jenis ini, pihak-pihak bersetuju untuk menukar pembayaran faedah. Sebagai contoh, andaikan Bank A bersetuju untuk membuat pembayaran kepada Bank B berdasarkan kadar faedah tetap manakala Bank B bersetuju untuk membuat bayaran kepada Bank A berdasarkan kadar faedah terapung.
Anggapkan Bank A memiliki pelaburan $ 10 juta yang membayar Kadar Tawaran Antara Bank London (LIBOR) ditambah 1 peratus setiap bulan. Oleh itu, apabila LIBOR turun naik, pembayaran yang diterima oleh bank akan berubah-ubah. Kini menganggap Bank B memiliki pelaburan $ 10 juta yang membayar kadar tetap sebanyak 2.5 peratus setiap bulan.
Anggapkan Bank A sepatutnya mengunci pembayaran secara berterusan sementara Bank B memutuskan ia lebih berpeluang untuk menerima pembayaran yang lebih tinggi. Untuk mencapai matlamat mereka, bank-bank membuat perjanjian swap kadar faedah. Dalam swap ini, bank hanya menukar pertukaran dan nilai swap tidak diperoleh daripada sebarang aset asas.
Kedua-dua pihak mempunyai risiko kadar faedah kerana kadar faedah tidak selalu bergerak seperti yang diharapkan. Pemegang risiko kadar tetap kadar bunga terapung akan lebih tinggi, sehingga kehilangan minat yang akan diterima oleh pihak lain. Pemegang kadar terapung yang berisiko menurunkan tingkat suku bunga, yang mengakibatkan kehilangan arus kas karena pemegang tetap tetap harus membuat aliran pembayaran kepada pihak lain.
Risiko utama lain yang berkaitan dengan swap adalah risiko pihak yang berisiko. Ini adalah risiko yang pihak kaunter untuk swap akan mungkir dan tidak dapat memenuhi kewajipannya di bawah terma perjanjian pertukaran. Sekiranya pemegang kadar terapung tidak dapat melakukan pembayaran di bawah perjanjian swap, pemegang kadar tetap mempunyai pendedahan kredit terhadap perubahan dalam perjanjian kadar faedah. Ini adalah risiko pemegang kadar tetap berusaha mengelak.
Perundangan yang diluluskan selepas krisis ekonomi 2008 memerlukan kebanyakan pertukaran untuk berdagang melalui kemudahan pelaksanaan pertukaran berbanding dengan kaunter dan juga memerlukan penyebaran maklumat awam. Struktur pasaran ini bertujuan untuk menghalang kesan riak yang memberi impak kepada ekonomi yang lebih besar sekiranya berlaku kegagalan rakan niaga.
Takeaways Utama
- Derivatif adalah kontrak antara dua atau lebih pihak yang mempunyai nilai berdasarkan aset asas. Saham adalah sejenis derivatif dengan nilai berdasarkan aliran tunai, berbanding dengan aset tertentu. Pihak-pihak memasuki kontrak derivatif untuk menguruskan risiko yang berkaitan dengan membeli, menjual, atau mengurus aset dengan turun naik harga.
