Bahaya moral ialah idea bahawa pihak yang dilindungi dalam beberapa cara dari risiko akan bertindak berbeza daripada jika mereka tidak mempunyai perlindungan itu. Kita menghadapi bahaya moral setiap profesor yang berpendidikan setiap hari menjadi pensyarah yang acuh tak acuh, orang yang mempunyai insurans kecurian kurang waspada tentang tempat mereka meletak kereta, penjual yang bergaji, mengambil rehat yang lama, dan sebagainya.
Bahaya moral biasanya digunakan untuk industri insurans. Syarikat-syarikat insurans bimbang bahawa dengan menawarkan pembayaran untuk melindungi daripada kerugian dari kemalangan, mereka sebenarnya boleh menggalakkan mengambil risiko, yang mengakibatkan mereka membayar lebih banyak dalam tuntutan. Penanggung insurans bimbang bahawa sikap "tidak bimbang, ia diasuransikan" membawa kepada pemegang polisi dengan insurans perlanggaran yang memandu dengan melulu atau pemilik rumah yang diinsuranskan kebakaran merokok di atas katil.
Hazard Moral dalam Perniagaan
Idea sebuah syarikat yang terlalu besar untuk gagal juga merupakan bahaya moral. Sekiranya orang awam dan pengurusan sebuah syarikat percaya syarikat akan menerima bailout kewangan untuk meneruskannya, pihak pengurusan mungkin mengambil lebih banyak risiko dalam mengejar keuntungan. Jaring keselamatan kerajaan mewujudkan bahaya moral yang membawa kepada pengambilan risiko yang lebih tinggi, dan kejatuhan dari pasaran dengan risiko-krisis, kemalangan, dan panik yang tidak munasabah-memperkuatkan keperluan untuk lebih banyak kawalan kerajaan. Akibatnya, kerajaan merasakan keperluan untuk mengukuhkan jaring ini melalui peraturan dan kawalan yang meningkatkan bahaya moral di masa depan.
Alternatif untuk mewujudkan bahaya moral adalah dengan membiarkan syarikat-syarikat gagal apabila mereka berisiko terlalu banyak dan membiarkan syarikat-syarikat yang lebih kuat membeli bangkai. Pendekatan pasaran bebas teoritis ini harus menghapuskan sebarang bahaya moral. Di pasaran bebas benar, syarikat akan terus gagal, sama seperti rumah membakar sama ada mereka diinsuranskan atau tidak, tetapi impaknya akan diminimumkan. Tidak akan ada kemelesetan di seluruh industri kerana kebanyakan syarikat akan lebih berhati-hati, sama seperti kebanyakan orang memilih untuk tidak merokok di tempat tidur sama ada mereka diinsuranskan atau tidak. Dalam kedua-dua kes, risiko mendapat dibakar cukup untuk mendorong pemikiran kedua yang serius.
Kapitalisme pasaran bebas benar tidak wujud, jadi pembayar cukai banyak negara adalah penanggung insurans yang tidak bersedia untuk pasaran. Masalahnya ialah keuntungan penanggung insurans dengan menjual dasar-dasar, sedangkan pembayar cukai mendapat sedikit atau tidak apa-apa untuk menunaikan rang undang-undang mengenai dasar dan penyelamatan yang membuat bahaya moral.
