Apakah Monetarisme?
Monetarisme adalah konsep makroekonomi, yang menyatakan bahawa kerajaan dapat memupuk kestabilan ekonomi dengan mensasarkan kadar pertumbuhan bekalan wang. Pada asasnya, ia adalah satu set pandangan berdasarkan kepercayaan bahawa jumlah wang dalam ekonomi adalah penentu utama pertumbuhan ekonomi.
Takeaways Utama
- Monetarisme adalah konsep makroekonomi yang menyatakan bahawa kerajaan boleh memupuk kestabilan ekonomi dengan mensasarkan kadar pertumbuhan bekalan wang. Pusat kepada monetarisme ialah "Kuantiti Kuantiti Wang, " yang menyatakan bahawa bekalan wang (M) didarab dengan kadar di mana wang dibelanjakan setiap tahun (V) sama dengan perbelanjaan nominal (P * Q) dalam ekonomi. Para ahli ekonomi mempercayai bahawa halaju (V) adalah malar dan perubahan kepada bekalan wang (M) adalah penentu utama pertumbuhan ekonomi, tulang penyisihan kepada Keynesian.
Memahami Monetarisme
Monetarisme adalah sekolah pemikiran ekonomi, yang menyatakan bahawa bekalan wang dalam ekonomi adalah pemacu utama pertumbuhan ekonomi. Oleh kerana ketersediaan wang dalam sistem meningkat, permintaan agregat untuk barangan dan perkhidmatan meningkat. Peningkatan permintaan agregat mendorong penciptaan pekerjaan, yang mengurangkan kadar pengangguran dan merangsang pertumbuhan ekonomi. Walau bagaimanapun, dalam jangka panjang, permintaan yang semakin meningkat pada akhirnya akan menjadi lebih besar daripada bekalan, menyebabkan ketidaksamaan dalam pasaran. Kekurangan yang disebabkan oleh permintaan yang lebih besar daripada bekalan akan memaksa harga meningkat, yang membawa kepada inflasi.
Dasar monetari, alat ekonomi yang digunakan dalam monetarisme, digunakan untuk menyesuaikan kadar faedah untuk mengawal bekalan wang. Apabila kadar faedah dinaikkan, orang mempunyai lebih banyak insentif untuk menyelamatkan daripada membelanjakan, dengan itu, mengurangkan atau mengikat bekalan wang. Sebaliknya, apabila kadar faedah diturunkan berikutan skim monetari pengembangan, kos pinjaman menurun, yang bermakna orang ramai boleh meminjam lebih banyak dan berbelanja lebih, dengan itu merangsang ekonomi.
Monetarisme dikaitkan rapat dengan ahli ekonomi Milton Friedman, yang berhujah, berdasarkan "Teoriti Kuantiti Wang, " bahawa kerajaan harus menyimpan bekalan wang yang agak stabil, mengembangkannya sedikit setiap tahun terutamanya untuk membolehkan pertumbuhan semulajadi ekonomi. Disebabkan oleh kesan inflasi yang boleh dibangkitkan oleh pengembangan bekalan wang yang berlebihan, Friedman, yang kerja merumuskan teori monetarisme, menegaskan bahawa dasar monetari perlu dilakukan dengan mensasarkan kadar pertumbuhan bekalan wang untuk mengekalkan kestabilan ekonomi dan harga.
Dalam bukunya, A Monetary History of the United States 1867 - 1960 , Friedman mencadangkan suatu kadar pertumbuhan tetap, yang dipanggil peraturan k-peratus Friedman, yang mencadangkan bahawa bekalan wang harus berkembang pada kadar tahunan yang tetap terikat dengan pertumbuhan KDNK nominal dan dinyatakan sebagai peratusan tetap setahun. Dengan cara ini, bekalan wang dijangka berkembang dengan sederhana, perniagaan akan dapat menjangka perubahan kepada bekalan wang setiap tahun dan merancang dengan sewajarnya, ekonomi akan berkembang pada kadar yang stabil, dan inflasi akan disimpan pada tahap yang rendah.
Teori Kuantiti Kuantiti Friedman
Pusat kepada monetarisme ialah "Teoriti Kuantiti Wang, " yang menyatakan bahawa bekalan wang yang didarab dengan kadar di mana wang dibelanjakan setiap tahun sama dengan pengeluaran nominal dalam ekonomi. Formula diberikan sebagai:
Ku MV = PQwhere: M = bekalan wangV = halaju (kadar di mana wang berubah tangan) P = harga purata barang atau perkhidmatanQ = kuantiti barangan dan perkhidmatan yang dijual
Satu perkara penting untuk diperhatikan adalah bahawa monetarists percaya bahawa perubahan kepada M (bekalan wang) adalah pemacu persamaan. Ringkasnya, perubahan dalam M secara langsung memberi kesan dan menentukan pekerjaan, inflasi (P), dan pengeluaran (Q). Mereka melihat halaju sebagai malar, menyiratkan bahawa bekalan wang adalah faktor utama KDNK, atau ekonomi, pertumbuhan.
Pertumbuhan ekonomi adalah fungsi aktiviti ekonomi (Q) dan inflasi (P). Jika V adalah malar dan boleh diramal, maka peningkatan (atau penurunan) dalam M akan membawa kepada kenaikan (atau penurunan) sama ada P atau Q. Peningkatan dalam P menunjukkan bahawa Q akan tetap malar, sementara peningkatan Q bermakna bahawa P akan agak malar. Menurut monetarisme, variasi dalam bekalan wang akan mempengaruhi tahap harga berbanding jangka panjang dan keluaran ekonomi dalam jangka pendek. Oleh itu, perubahan dalam bekalan wang akan secara langsung menentukan harga, pengeluaran, dan pekerjaan.
Monetarisme vs Ekonomi Keynesian
Pandangan bahawa halaju adalah konstan berfungsi sebagai tulang perdebatan kepada Keynesian, yang percaya bahawa halaju tidak boleh tetap kerana ekonomi tidak menentu dan tertakluk kepada ketidakstabilan berkala. Ekonomi Keynesian berpendapat bahawa permintaan agregat merupakan kunci pertumbuhan ekonomi dan menyokong tindakan bank-bank pusat untuk menyuntik lebih banyak wang ke dalam ekonomi untuk meningkatkan permintaan. Seperti yang dinyatakan sebelum ini, ini bertentangan dengan teori monetarist, yang menegaskan bahawa tindakan sedemikian akan mengakibatkan inflasi.
Penyokong monetarisme percaya bahawa mengawal ekonomi melalui dasar fiskal adalah keputusan yang lemah. Intervensi kerajaan yang berlebihan mengganggu kerja-kerja ekonomi pasaran bebas dan boleh membawa kepada defisit yang besar, peningkatan hutang berdaulat, dan kadar faedah yang lebih tinggi, yang akhirnya memaksa ekonomi menjadi keadaan ketidakstabilan.
Monetarisme telah menjadi zaman kegemilangannya pada awal 1980-an apabila ahli ekonomi, kerajaan, dan pelabur tidak sabar-sabar melompat pada setiap statistik penawaran wang baru. Walau bagaimanapun, dalam tahun-tahun berikutnya, monetarisme tidak dapat disukai oleh para ahli ekonomi, dan hubungan antara langkah-langkah yang berbeza dari bekalan wang dan inflasi terbukti kurang jelas daripada kebanyakan teori monetarist yang dicadangkan. Ramai bank pusat hari ini telah berhenti menetapkan sasaran kewangan dan sebaliknya telah menggunakan sasaran inflasi yang ketat.
