Apakah Perangkap Kecairan?
Perangkap kecairan adalah situasi dimana kadar faedahnya rendah dan kadar simpanan tinggi, dan dasar monetari tidak efektif. Dalam perangkap kecairan, pengguna memilih untuk mengelakkan bon dan menyimpan dana mereka dalam tabungan kerana kepercayaan yang berlaku bahawa kadar faedah akan meningkat (yang akan mendorong harga bon turun). Oleh kerana bon mempunyai hubungan songsang dengan kadar faedah, ramai pengguna tidak mahu memegang aset dengan harganya yang dijangka menurun.
Bank Rizab dan Perangkap Kecairan
Dalam perangkap kecairan, sekiranya bank rizab negara, seperti Rizab Persekutuan di Amerika Syarikat, cuba merangsang ekonomi dengan meningkatkan bekalan wang, tidak akan ada kesan ke atas kadar faedah, kerana orang tidak perlu digalakkan untuk memegang tambahan wang tunai.
Sebagai sebahagian daripada perangkap kecairan, pengguna terus memegang dana dalam akaun deposit standard, seperti simpanan dan akaun cek, dan bukannya dalam pilihan pelaburan lain, walaupun sistem perbankan pusat cuba merangsang ekonomi melalui suntikan dana tambahan. Tahap simpanan pengguna yang tinggi, sering kali didorong oleh kepercayaan tentang peristiwa ekonomi yang negatif di kaki langit, menyebabkan dasar monetari secara umum tidak berkesan.
Kepercayaan pada peristiwa negatif masa depan adalah kunci, kerana sebagai pengguna menyimpan tunai dan menjual bon, ini akan mendorong harga bon turun dan naik. Walaupun kenaikan hasil, pengguna tidak berminat untuk membeli bon apabila harga bon jatuh. Mereka lebih suka untuk menahan wang tunai pada hasil yang lebih rendah.
Tanda-tanda Perangkap Kecairan
Satu penanda perangkap kecairan adalah kadar faedah yang rendah. Kadar faedah yang rendah boleh mempengaruhi tingkah laku pemegang bon, bersama dengan kebimbangan lain mengenai keadaan kewangan negara semasa, yang mengakibatkan penjualan bon dalam cara yang berbahaya kepada ekonomi. Lebih-lebih lagi, tambahan yang dibuat kepada bekalan wang gagal menghasilkan perubahan tahap harga, memandangkan tingkah laku pengguna bertumpu ke tabungan dalam cara berisiko rendah. Oleh kerana peningkatan bekalan wang bermakna lebih banyak wang dalam ekonomi, adalah wajar bahawa sebahagian wang itu harus mengalir ke arah aset hasil yang lebih tinggi seperti bon. Tetapi dalam perangkap kecairan tidak, ia hanya akan ditumpangkan dalam akaun tunai sebagai simpanan.
Kadar faedah yang rendah sahaja tidak menentukan perangkap mudah tunai. Untuk keadaan yang layak, mesti ada kekurangan pemegang bon yang ingin menyimpan bon mereka dan bekalan pelabur yang terhad untuk membeli mereka. Sebaliknya, pelabur mengutamakan simpanan tunai yang ketat ke atas pembelian bon. Jika pelabur masih berminat untuk memegang atau membeli bon pada masa-masa apabila kadar faedahnya rendah, walaupun mendekati sifar peratus, keadaan tidak layak sebagai perangkap mudah tunai.
Peminjam dan Peminjam
Isu perangkap kecairan yang ketara melibatkan institusi kewangan yang mempunyai masalah mencari peminjam yang layak. Ini dikuatkan dengan hakikat bahawa, dengan kadar faedah yang mendekati sifar, terdapat sedikit ruang bagi insentif tambahan untuk menarik calon yang berkelayakan. Kekurangan peminjam sering muncul di kawasan lain juga, di mana pengguna biasanya meminjam wang, seperti pembelian kereta atau rumah.
Menyembuhkan Perangkap Kecairan
Terdapat beberapa cara untuk membantu ekonomi keluar dari perangkap mudah tunai. Tidak ada yang boleh bekerja di sana sendiri, tetapi boleh membantu mendorong keyakinan kepada pengguna untuk memulakan perbelanjaan / melabur sekali lagi dan bukannya menyimpan.
- Rizab Persekutuan boleh menaikkan kadar faedah, yang boleh menyebabkan orang ramai melabur lebih banyak wang mereka, daripada menimbunnya. Ini mungkin tidak berfungsi, tetapi ia adalah satu penyelesaian yang mungkin. A (besar) penurunan harga. Apabila ini berlaku, orang tidak boleh membantu diri mereka daripada membelanjakan wang. Ganjaran harga yang lebih rendah menjadi terlalu menarik, dan penjimatan digunakan untuk mengambil kesempatan daripada harga yang rendah. Meningkatkan perbelanjaan kerajaan. Apabila kerajaan berbuat demikian, ia menyiratkan bahawa kerajaan komited dan yakin dalam ekonomi negara. Taktik ini juga mencetuskan pertumbuhan pekerjaan.
Takeaways Utama
- Perangkap kecairan adalah apabila dasar monetari menjadi tidak efektif kerana kadar faedah yang sangat rendah dan pengguna memilih untuk menyelamatkan daripada melabur dalam bon / pelaburan yang menghasilkan lebih tinggi. Walaupun perangkap mudah tunai adalah fungsi dari keadaan ekonomi, ia juga psikologi kerana pengguna membuat pilihan untuk mengumpulkan wang daripada memilih pelaburan yang lebih tinggi kerana pandangan ekonomi yang negatif. Perangkap kecairan tidak terhad kepada ikatan. Ia juga memberi kesan kepada bidang ekonomi lain, memandangkan pengguna kurang berbelanja pada produk yang bererti perniagaan tidak berkeupayaan untuk menyewa. Beberapa cara untuk keluar dari perangkap kecairan termasuk menaikkan kadar faedah, dengan harapan keadaan akan mengawal selia harga jatuh tahap, atau peningkatan perbelanjaan kerajaan.
Contoh Dunia Sebenar Perangkap Kecairan di Jepun
Bermula pada 1990-an, Jepun menghadapi perangkap mudah tunai. Kadar faedah terus jatuh tetapi masih sedikit insentif dalam membeli pelaburan. Jepun menghadapi deflasi melalui tahun 1990-an, dan tahun 2019 masih mempunyai kadar faedah negatif sebanyak -0.1%. Indeks Nikkei 225, indeks saham utama di Jepun, jatuh dari puncak 39, 260 pada awal 1990, dan sebagai 2019 masih jauh di bawah puncak itu. Indeks itu mencecah paras tertinggi tahun lepas sebanyak 24, 448 pada 2018.
Kerajaan kadang-kadang membeli atau menjual bon untuk membantu mengawal kadar faedah, tetapi membeli bon dalam persekitaran negatif sedemikian tidak begitu kecil, kerana pengguna tidak sabar-sabar untuk menjual apa yang mereka ada ketika mereka dapat. Oleh itu, ia menjadi sukar untuk menaikkan hasil naik atau turun, dan lebih keras lagi untuk mendorong pengguna untuk memanfaatkan kadar baru.
Seperti yang dibincangkan di atas, apabila pengguna takut kerana kejadian masa lalu atau peristiwa masa depan, sukar untuk mendorong mereka untuk berbelanja dan tidak menjimatkan. Tindakan kerajaan menjadi kurang berkesan daripada bila pengguna lebih berisiko dan mencari hasil seperti ketika ekonomi sihat.
