China terkenal kerana telah memulakan dasar satu anak pada tahun 1979. Walaupun dasar itu berkesan dalam pertumbuhan pertumbuhan penduduk, para pengkritik berpendapat bahawa kesan sampingan dasar itu telah mewujudkan banyak masalah masyarakat di China hari ini.
Walaupun masalah yang berkaitan dengan dasar satu kanak-kanak China, India telah bekerja selama bertahun-tahun untuk membuat perundangan perancangan keluarga mereka sendiri. Sehingga 2014, 11 negeri India telah meluluskan undang-undang untuk menyekat rakyat India daripada tidak mempunyai lebih daripada dua orang anak.
Dasar Dua Anak India
Undang-undang perancangan keluarga ini bertujuan untuk ahli politik, baik semasa dan bercita-cita. Di bawah dasar ini, orang yang menjalankan pilihan raya panchayat (kerajaan tempatan) boleh dibatalkan jika mereka tidak menghormati dasar dua anak itu. Idea di sebalik undang-undang ialah rakyat biasa akan mencari ahli politik tempatan mereka dan mengikuti contoh saiz keluarga mereka.
Sesetengah kerajaan telah melangkah lebih jauh: terdapat undang-undang di beberapa negeri yang membuat ketidakhadiran bagi bukan ahli politik untuk mempunyai lebih daripada dua orang anak. Contoh-contoh disincentives ini termasuk keengganan hak kerajaan untuk kanak-kanak ketiga atau lebih tinggi, menafikan penjagaan kesihatan ibu dan anak-anak, menafikan makanan tambahan nutrisi untuk wanita hamil dengan anak, penjara dan denda ketiga atau lebih tinggi untuk bapa, pengurangan perkhidmatan sosial untuk umum keluarga besar, dan sekatan ke atas pelantikan dan promosi kedudukan kerajaan.
Kritikan
Hampir dari permulaan, undang-undang ini telah dipersoalkan. Orang ramai dengan cepat menunjukkan bahawa India adalah sebuah negara dengan industri teknologi yang berkembang pesat, yang bergantung pada golongan muda. Terdapat ketakutan bahawa, dengan menghadkan bilangan anak-anak yang boleh dilahirkan, tidak akan cukup muda berpendidikan dalam generasi akan datang untuk meneruskan revolusi teknologi India.
Pengkritik juga berpendapat bahawa pertumbuhan penduduk India akan melambatkan secara semula jadi apabila negara semakin kaya dan menjadi lebih berpendidikan. Terdapat masalah yang sudah didokumentasikan dengan dasar satu kanak-kanak China, iaitu ketidakseimbangan jantina yang disebabkan oleh keutamaan yang kuat untuk kanak-kanak lelaki dan berjuta-juta kanak-kanak yang tidak berdokumen yang dilahirkan kepada ibu bapa yang sudah mempunyai anak mereka. Risiko ini ditimbulkan risiko di India dengan pelaksanaan dasar dua anak mereka.
Akibat Pertumbuhan Penduduk Negatif
Dengan campurtangan dengan kadar kelahiran, India menghadapi masa depan dengan pertumbuhan populasi negatif yang teruk, satu masalah yang serius yang kebanyakan negara maju cuba untuk membalikkan. Dengan pertumbuhan penduduk yang negatif, bilangan orang tua yang menerima perkhidmatan sosial lebih besar daripada asas cukai muda yang membayar untuk perkhidmatan sosial. Dalam kes ini, cukai perlu ditingkatkan dan orang muda menyumbang lebih banyak cara untuk menyumbang pada masa depan.
Di China, masalah ini dikenali sebagai masalah 4-2-1 (empat datuk nenek, dua ibu bapa dan seorang kanak-kanak). Masalah 4-2-1 meletakkan beban berat pada anak untuk menyokong ibu bapanya dan datuk neneknya secara langsung dan tidak langsung, dan oleh itu, China telah berusaha untuk mencegahnya dengan membenarkan keluarga tertentu mempunyai anak tambahan. Ia adalah sesuatu yang India perlu dipertimbangkan untuk masa depan juga.
Diskriminasi Wanita
Kritikan terakhir mengenai dasar dua anak India ialah undang-undang adalah anti-wanita. Aktivis hak asasi manusia berpendapat bahawa bukan sahaja undang-undang mendiskriminasi wanita dari lahir (melalui pengguguran atau pembunuhan bayi janin dan bayi perempuan), tetapi perceraian dan pengabaian keluarga berisiko meningkat jika seorang lelaki dengan keluarga besar ingin berlari untuk pejabat politik. Di samping itu, wanita di India adalah, secara besar-besaran, tidak berpendidikan dan buta huruf dan, oleh itu, sering tidak menyedari dasar dua anak itu. Terdapat kes di mana wanita dengan ramai kanak-kanak cuba dan berlari untuk jawatan politik hanya untuk berpaling kerana undang-undang yang mereka tidak tahu wujud.
Garisan bawah
Kerajaan India, yang mungkin diilhami oleh polisi satu kanak-kanak China, telah mewujudkan satu set undang-undang, berbeza dari negeri ke negara, yang memaksa ahli-ahli politik memaksimumkan dua orang anak untuk menerajui contohnya. Undang-undang ini banyak dikritik baik di India dan di luar negara dan, sementara diubahsuai untuk mengelakkan akibat negatif akibat dasar satu anak China, masih dianggap bermasalah dan diskriminasi.
