Terdapat perdebatan besar mengenai apa yang melabur risiko, jika ada, ditimbulkan oleh pencen yang kurang mendapat faedah. Perakaunan dan pendedahan terhad menyebabkan sukar bagi pelabur untuk menilai risiko ini. Berikut adalah isu-isu mengenai risiko pencen dan bagaimana pelabur perlu menghampirinya.
Takeaways Utama
- Hanya pelan pencen manfaat yang ditakrifkan boleh berisiko terjejas kerana pekerja, bukan majikan, menanggung risiko pelaburan dalam pelan sumbangan yang ditakrifkan.Underfunding bermakna liabiliti pembayaran pencen melebihi aset syarikat harus menampung pembayaran itu; syarikat itu mesti meningkatkan sumbangannya kepada portfolio pencennya-biasanya dalam bentuk tunai.Ia boleh menjadi sukar untuk menentukan sama ada kekurangan dana berlaku kerana liabiliti pencen adalah untuk pembayaran masa depan dan syarikat-syarikat boleh membuat andaian terlalu optimistik tentang kadar pulangan jangka panjang pelaburan.
Risiko Pencen Ditakrifkan
Dari sudut pandangan pelabur, risiko pencen adalah risiko kepada pendapatan sesaham syarikat (EPS) dan keadaan kewangan yang timbul daripada pelan pencen manfaat yang ditakrifkan. Perhatikan bahawa risiko pencen timbul hanya dengan pelan faedah yang ditakrifkan.
Pelan pencen manfaat yang ditetapkan menjanjikan untuk membayar manfaat tertentu (ditentukan) kepada pekerja bersara. Untuk memenuhi kewajipan ini, syarikat mesti melabur secara bijak supaya ia mempunyai dana untuk membayar faedah yang dijanjikan. Syarikat itu menanggung risiko pelaburan kerana ia berjanji untuk membayar pekerja tetap dan harus membuat kerugian pelaburan.
Rancangan Penyumbang Ditetapkan
Sebaliknya, dalam pelan caruman yang ditetapkan, yang kadang-kadang boleh menjadi pelan perkongsian keuntungan, pekerja menanggung risiko pelaburan. Syarikat menyumbang jumlah tertentu kepada akaun persaraan pekerja dan bukannya membayar faedah tetap secara terus kepada pekerja bersara. Oleh itu, apa-apa keuntungan atau kerugian dalam pelaburan persaraan ini adalah milik pekerja.
Walaupun bilangan rancangan faedah yang ditakrif telah menurun, mereka masih wujud, dan syarikat bersekutu mempunyai risiko yang paling besar.
Menilai risiko bermula dengan mengetahui sepenuhnya liabiliti pencen syarikat yang dibiayai. "Kekurangan dana" bermaksud liabiliti-kewajipan untuk membayar pencen-melebihi aset (portfolio pelaburan) yang telah terkumpul untuk membiayai pembayaran yang diperlukan. Aset ini merupakan gabungan sumbangan korporat yang dilaburkan dan pulangan ke atas pelaburan tersebut.
Di bawah Perkhidmatan Hasil Dalam Negeri semasa (IRS) dan peraturan perakaunan, pencen boleh dibiayai oleh sumbangan tunai dan stok syarikat, tetapi jumlah stok yang boleh disumbangkan dihadkan kepada peratusan dari jumlah portfolio. Syarikat-syarikat umumnya menyumbang banyak stok yang mereka dapat untuk meminimumkan sumbangan wang mereka. Walau bagaimanapun, ini bukan pengurusan portfolio yang baik kerana ia menyebabkan dana yang "dilabur terlalu banyak" dalam majikan. Portfolio terlalu bergantung pada kesihatan kewangan majikan untuk kedua-dua sumbangan masa depan dan pulangan yang baik ke atas stok majikan.
Sekiranya selama tiga tahun berturut-turut, nilai aset pencen adalah kurang daripada 90% yang dibiayai-atau jika dalam mana-mana tahun aset kurang daripada 80% dibiayai-syarikat mesti meningkatkan sumbangannya kepada portfolio pencen, yang biasanya dalam bentuk wang tunai. Keperluan untuk membuat bayaran tunai ini dapat mengurangkan EPS dan ekuiti secara material. Pengurangan ekuiti boleh mencetuskan mungkir di bawah perjanjian pinjaman korporat, yang umumnya mempunyai akibat yang serius, dari kadar faedah yang lebih tinggi kepada muflis.
Itulah bahagian yang mudah. Sekarang ia mula menjadi rumit.
Risiko Kekurangan
Menentukan sama ada syarikat mempunyai pelan pencen yang kurang berpenghasilan ternyata semudah membandingkan nilai saksama aset pelan - yang merangkumi nilai semasa aset pelan yang dianggarkan syarikat itu pada masa akan datang-kepada obligasi faedah terkumpul, yang mana termasuk jumlah semasa dan masa depan yang terhutang kepada pesara.
Jika nilai saksama aset pelan adalah kurang daripada obligasi manfaat, terdapat kekurangan pencen. Syarikat dikehendaki mendedahkan maklumat ini dalam catatan kaki dalam penyata kewangan tahunan 10-K syarikat.
Bagaimanapun, perbandingan sederhana ini adalah proses menipu kerana tidak mungkin syarikat itu sebenarnya perlu membayar jumlah penuh dalam tempoh masa yang agak singkat. Syarikat mesti meletakkan nilai semasa ke atas manfaat yang tidak akan dibayar sehingga beberapa tahun ke depan dan kemudian bandingkan angka ini kepada nilai semasa aset pencen.
Untuk meletakkannya dengan cara lain, ia seperti membandingkan gadai janji di rumah yang baru dibeli ke akaun simpanan anda. Jurang sekarang sangat besar, tetapi anda menjangkakan untuk membuat bayaran daripada pendapatan masa hadapan. Adalah sukar untuk mengukur risiko "sebenar" yang anda akan ingkar pada gadai janji anda dengan membuat perbandingan sedemikian.
Syarikat-syarikat yang bersekutu mempunyai risiko paling rendah untuk pencen pekerja-pekerja.
Risiko Asumsi
Risiko anggapan berlaku apabila syarikat menggunakan andaian untuk mengurangkan keperluan untuk menambah wang tunai kepada dana pencen mereka. Memandangkan kami berhadapan dengan obligasi jangka panjang dan ketidakpastian, andaian perlu untuk menganggar kedua-dua faedah terkumpul dan amaun yang diperlukan oleh syarikat untuk melabur untuk memberi manfaat tersebut. Anggapan ini boleh dibuat dengan niat baik, atau ia boleh digunakan untuk meminimumkan apa-apa kesan buruk terhadap pendapatan korporat. Terdapat risiko yang sangat nyata bahawa syarikat akan menyesuaikan anggapan mereka untuk meminimumkan kekurangan dan keperluan untuk menyumbang wang tambahan kepada dana pencen.
Sebuah syarikat boleh, sebagai contoh, menganggap kadar pulangan jangka panjang sebanyak 9.5%, yang akan meningkatkan sumbangan yang dijangka datang daripada pelaburan dan dengan itu mengurangkan keperluan untuk menambah wang tunai. Anggapan ini, bagaimanapun, kelihatan terlalu optimistik jika anda menganggap bahawa pulangan jangka panjang saham adalah sekitar 7% dan pulangan atas bon lebih rendah. Adalah juga munasabah untuk mengandaikan bahawa dana pencen akan mempunyai beberapa pegangan bon untuk memenuhi obligasi pembayaran jangka pendek.
Satu lagi cara syarikat boleh memanipulasi liabiliti pencen ialah dengan mengambil kira kadar diskaun yang lebih tinggi. Kewajiban pencen yang terkumpul adalah nilai semasa bersih (NPV) aliran masa depan manfaat faedah yang diharapkan. Kadar diskaun yang lebih tinggi akan mengakibatkan obligasi faedah yang lebih rendah. Pelabur perlu mengkaji semula andaian syarikat, berhubung dengan trend dan harapan ekonomi semasa, untuk menilai sejauh mana ia berpatutan.
Pokoknya
Risiko pencen yang kurang mendapat faedah adalah nyata dan berkembang. Pencen yang kurang mendapat faedah dan tenaga kerja yang semakin tua memberikan risiko yang sangat nyata kepada syarikat dan pelabur, tetapi risiko kekurangan dan andaian boleh sangat sukar untuk dinilai.
