APAKAH Ujian Kesan
Ujian kesan adalah kaedah yang digunakan untuk menilai impak diskriminasi dasar kredit. Dasar berkanun adalah Akta Kesempatan Kredit Equal (ECOA), yang melarang penolakan kredit berdasarkan bangsa, warna, agama, asal negara, status perkawinan seks atau usia.
PEMBUNUHAN Ujian Kesan
Ujian kesan berdasarkan teori undang-undang yang dipanggil "kesan yang berbeza, " yang mencadangkan bahawa diskriminasi boleh berlaku tanpa syarikat atau individu secara terang-terangan menunjukkan berat sebelah terhadap kelas yang dilindungi. Sebaliknya, diskriminasi boleh dikaitkan dengan pelbagai faktor sosioekonomi dan budaya yang mempunyai kesan mencipta halangan bagi sesetengah peminjam. Kesan yang berbeza adalah yang pertama digariskan dalam Akta Perumahan yang Adil, iaitu Title VII Akta Hak Sivil 1968.
Dalam era Hak Sivil, impak yang berbeza dicatatkan dalam amalan meluas yang melebarkan, di mana bank-bank menafikan hipotik di kawasan-kawasan tertentu di mana mereka telah menarik "garis merah" pada peta. Walaupun bank-bank boleh menuntut keputusan mereka didasarkan pada kebimbangan perniagaan mengenai daya maju pinjaman di kawasan kejiranan, dalam praktiknya dasar-dasarnya banyak dilaksanakan di kawasan kejiranan Afrika-Amerika dan dengan demikian diskriminatif.
Kontroversi Sekitar Ujian Kesan
Untuk mengatasi bentuk diskriminasi yang kurang jelas ini, ujian kesan mengandaikan bahawa maklumat demografi dan statistik boleh digunakan untuk menunjukkan amalan diskriminasi. Ujian kesan adalah kontroversi bagaimanapun, kerana maklumat demografi tidak sepenuhnya empirikal dan dapat dimanipulasi sendiri untuk menghasilkan hasil yang diinginkan. Selain itu, beberapa amalan kredit dan pengambilan pekerja yang didapati bersifat diskriminasi secara statistik boleh dibenarkan dalam beberapa keadaan. Sebagai contoh, Mahkamah Agung telah memutuskan bahawa syarikat mempunyai hak untuk menyaring pekerja yang berpotensi untuk rekod jenayah walaupun peratusan yang lebih besar lelaki Afrika-Amerika mempunyai rekod jenayah.
Mahkamah Agung juga menyempitkan tuntutan impak yang berbeza, memberikan bank hak untuk mendasarkan ujian kesan kepada peminjam yang terletak sama. Iaitu, mereka mesti berada dalam pasaran yang sama, telah memohon produk kredit yang serupa dan mempunyai kelayakan kredit yang serupa. Bank juga boleh mempertahankan diri dengan memetik justifikasi perniagaan yang sah. Akhirnya, apa-apa remedi terhadap diskriminasi mestilah sama berkesan seperti kaedah diskriminasi secara statistik dengan justifikasi perniagaan yang sah. Dan untuk didapati melanggar undang-undang diskriminasi, bank mesti tahu tentang kaedah perniagaan yang lain sebelum ini, namun masih memilih untuk tidak menggunakannya.
Keputusan Mahkamah Agung menyebabkan apa yang dikenali sebagai Peraturan B Title VII. Ia kini menjadi asas ujian kesan yang digunakan oleh Biro Perlindungan Kewangan Pengguna.
